De plasseloze maatschappij

20160420_144711Je bent op Rotterdam Centraal en je moet plassen. Wat dan? Je loopt naar broodjeszaak Kiosk, daar hebben ze vast wel een wc. “Sorry”, zegt de verkoopster, “geen wc.”Voor haar zelf is het al even lastig. “We mogen gebruik maken van de wc van de NS-bedrijfskantine. Maar die is wel helemaal op spoor één.” En de winkel, blijft die dan onbemand achter? “Als ik geen vervanger regel, kan ik niet naar de wc.”

Bij ijssalon Happiness Station eenzelfde verhaal. “Ik zet een bordje op de toonbank dat ik er even niet ben”, legt de verkoper uit. “Maar”, zegt hij, “als klant kunt u bij La Place plassen.” Vast wel. De naam is al zeer veelbelovend. Zeker zoals Rotterdammers die uitspreken: La Plasss. Maar ook daar: “U zult naar de publieke toiletten op spoor één moeten. ” Dat hadden we eerder gehoord.

Starbucks dan maar, een grote zaak met een grote naam. Helaas. “De NS heeft het zo bedacht”, vertelt een verkoper. “Gelukkig hoef ik zelf bijna nooit naar de wc als ik werk.” Volgens de koffieschenker is er één zaak in de stationstraverse met een eigen toilet, maar welke zaak dat is? Hij heeft geen idee.

Volgende halte: Julia’s Cucina Italiana. We bestellen een cannoli cappuccino en vragen de ober: waar is het toilet? “Dat hebben we niet. Ja, zelf moet ik ook steeds naar ons kantoor in het Groothandelsgebouw. Lastig? Ach, ik heb even een loopje.”

De verkoopster van de bloemenzaak, doet haar winkel zelfs dicht als ze hoge nood heeft. “Tja, die NS-bedrijfskantine is niet dichtbij. Maar goed, het is niet anders.”

We passeren een NS-beambte. Misschien kan hij ons uit het wc-pot-mysterie verlossen. “De architect is de toiletten voor winkels en horeca ‘vergeten’ in te tekenen”, vermoedt hij. “En daar hebben we nog jaren last van, want je mag niet zomaar iets aan een ontwerp veranderen. Gelukkig hebben we als NS’ ers onze eigen bedrijfs-wc. Nee, die is niet voor u.”

Even een bonbonnetje kopen bij Leonidas. En daar treffen we dus die ene gelukkige verkoopster met een eigen toilet. Maar niet voor ons.

Met volle blaas haasten we ons naar de publieke toiletten op spoor één. Onderweg lopen we een NS-servicemedewerkster tegen het lijf. “Dient u alstublieft een klacht in bij de NS”, spoort ze ons aan. “Heel veel mensen zijn ontevreden over het gebrek aan sanitaire voorzieningen.”

De toiletjuffrouw op spoor één beaamt dat. “Ik krijg heel wat klachten, bijvoorbeeld van oudere mensen die uitstappen op spoor zestien en daarna helemaal naar spoor één moeten. Heel vervelend.” We betalen 50 cent en doen onze plas.

Welke diepere gedachte zit er achter deze plasseloze maatschappij? We bellen NS-woordvoerder Eric Trinthamer: “De NS heeft in het plan van eisen destijds één publieke toiletgroep opgenomen. Als horecazaken of winkeliers zelf een toilet willen, zijn ze daar vrij in. Starbucks in Leiden heeft dat bijvoorbeeld gedaan. Maar de meeste ondernemers zullen er weinig voor voelen omdat ze hun toch al geringe aantal vierkante meters liever voor de verkoop bestemmen.”

Nog even ophouden dus.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *