Zwijgende bisschoppen

In Trouw las ik het interview met bisschop Van den Hende aan de vooravond van zijn vertrek naar de misbruiktop in het Vaticaan. Hij sprak onmiskenbaar met de handrem erop. Geen kanttekeningen bij het verplichte celibaat, noch bij de cultuur van geheimhouding in de katholieke kerk. Ik had een beetje te doen met collega Stijn Fens voor wie deze ontmoeting niet gemakkelijk moet zijn geweest.
Bisschop Van den Hende

Zelf heb ik de Rotterdamse bisschop een paar keer in het openbaar zien spreken. Hij keek daarbij consequent over de hoofden van zijn toehoorders heen. Alsof hij, al turend, teksten voorlas van een door Rome bediend beeldscherm in de verte.

Onder Nederlandse bisschoppen heerst grote angst voor de buitenwereld. Daardoor zie je hen nauwelijks in de media. En als het wèl lukt, gaat het mis. Pijnlijk is het ‘Nieuwsuur’-interview met kardinaal Eijk in juni 2015. Als Twan Huys de kerkvorst vraagt of hij homoseksualiteit nog steeds een neurotische ontwikkelingsstoornis vindt, waarbij geen liefde mogelijk is, maar slechts wederzijdse masturbatie, kijkt Eijk angstig opzij naar zijn woordvoerder. Die aan het gespreksonderwerp subiet een einde maakt.

Ja, begin met bisschoppen over homoseksualiteit en het is hommeles. Toen ik tien jaar geleden oud-bisschop Bär in een interview de suggestie deed om, vanuit zijn gay-achtergrond, homoseksuele mede-katholieken een hart onder de riem te steken, bleef het stil. Vijf jaar eerder had ik Bärs opvolger in Rotterdam, bisschop Van Luyn, eveneens gevraagd iets positiefs te zeggen over homoliefde.  Zijn reactie was: “Als u eerst die taperecorder uitzet.” Het gesprek met Van Luyn haalde nooit de krant. En dat lag niet alleen aan de rode pen van de bisschop en zijn kanselier. Ook vóór die ingreep was het al een behoorlijk taai epistel.

Bisschop Gijsen hield de boot het liefst volledig af. Eind 2000, voorafgaande aan een reis naar IJsland, stelde ik de naar Reykjavic ‘verbannen’ geestelijke een vraaggesprek voor. Zijn antwoord was: “Nee,maar trekt u vooral een warme trui aan, want het is hier min zeven.” Nederlandse bisschoppen staan, Gerard de Korte uitgezonderd, met hun rug naar de samenleving.

En nu dus de misbruiktop. Als je de bisschoppen uit alle windstreken in vol ornaat over het beeldscherm ziet schuivelen, proef je angst. Voor zichzelf vooral. Voor wie ze zijn, en wat ze verlangen. Dezelfde verlangens als van ieder mens: naar een volwassen liefde. Een vrouw. Of een man. Maar dat mag niet. Dat laatste al helemaal niet.

In zijn nieuwste boek ‘Sodoma’ schrijft de Franse socioloog Frédéric Martel dat vijftig procent van alleen al de kardinalen stiekem homo is. En juist daar ligt in zijn ogen de hele kern van het misbruik. Niet omdat er een link zou bestaan tussen homoseksualiteit en pedofilie, maar wel tussen het angstvallig verzwijgen van de eigen geaardheid en het toedekken van seksuele criminaliteit in parochies over de hele wereld. “Als er een schandaal komt met een priester uit je  bisdom, bestaat het risico dat je eigen homoseksualiteit bekend wordt”, legde Martel uit aan NRC Next. Paus Benedictus XVI, volgens de auteur een gesublimeerde homo, bestreed, zegt Martel, vooral homoseksualiteit in plaats van kindermisbruik.

De misbruiktop in Rome zou tevens de coming out moeten zijn van een homofoob instituut.

Begin met een bisschop over homoseksualiteit en het is hommeles

https://www.trouw.nl/religie-en-filosofie/die-roomse-misbruiktop-zou-de-coming-out-moeten-zijn-van-een-homofoob-instituut~ab4bf071/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *