‘Zwarte tulp’ komt maar niet tot bloei

Eerst alleen online nu ook op tv: Huub Stapel in 'Zwarte tulp'.
Eerst alleen online nu ook op tv: Huub Stapel in ‘Zwarte tulp’.

Waar ligt het toch aan dat de RTL 4-serie ‘Zwarte tulp’ maar niet tot bloei komt? Het lijkt wel alsof je bij iedere aflevering opnieuw bij nul begint: wie was wie ook al weer, en wat was er aan de hand? Pas als je tulpenbaas Luuk Vonk (Huub Stapel) ziet opdoemen, gaat het langzaam dagen. Oh ja: twee kwekersfamilies die strijden om het bezit van de zwarte tulp. En Vonk is dood, maar probeert vanuit het hiernamaals nog van alles te regelen en recht te zetten. Precies, zo zat het.

Een knoert van een cliché natuurlijk, dat praten vanuit genezijde. Charles Dickens paste het stijlmiddel al toe in ‘A christmas carol’ (1843). In ‘Zwarte tulp’ is het fenomeen des te vervelender omdat Vonk er maar geen genoeg van krijgt: hij verschijnt vaker dan de maagd Maria in haar hoogtijdagen. De ene keer in de kas, de andere keer in de slaapkamer, ja hoor, daar is ‘ie weer. En telkens met flarden van mededelingen. Schiet toch ‘ns op, man!

Nu, bij aflevering vijf, zou je onderhand wel eens meer willen weten over Vonks betrokkenheid bij de dood van Anja en Gerard Kester, de rivaliserende bloemenfamilie. Of over de rol van Ben (Luuks zoon) bij het sterfbed van zijn vader. Wat wél zeker lijkt is dat Vonk ooit is vreemdgegaan met Anja. Een tweeling was het gevolg. Hèhè. Voor de rest gaat allemaal zo ontzettend traag dat je het gevoel hebt getuige te zijn van het uitkomen van een tulpenbol. Die Ben (Roeland Fernhout) is trouwens een geval apart. Die loopt voortdurend zo te tieren en te vloeken dat je een ernstige artistieke bloedarmoede vermoedt bij de scenarioschrijvers.

Sowieso zijn de vlakke, inhoudsloze dialogen een probleem. “Wat ga je doen?” “Chillen.” Dat soort werk. En dan wordt het vaak ook nog opgedreund alsof het de tafel van vier betreft. Oh, oh, oh, wat verlang je terug naar ‘Bloedverwanten’, waarvan deze reeks duidelijk is afgekeken. Wat een dramatische rijkdom, wat een weelde aan spannende verhaallijnen in die Avro-serie. Helaas komt ‘Bloedverwanten’ nooit meer terug, heeft Hilversum verordend. Heel dom besluit! Vooral nu we zitten opgescheept met een slechte kopie.

Wat ook niet helemaal is gelukt, zijn de reportages van ‘Nieuwsuur’ in Noord-Korea. Marieke de Vries en Ellen Brans trokken er tien dagen rond, maar het netto uitlekgewicht is pover. Ik zeg er meteen bij dat het tweetal daar zelf niets aan kan doen, en dat de gaten in het tweeluik goed worden opgevuld met voice over-teksten en omlijstende gesprekken.

Geen moment mochten de verslaggevers hun eigen gang gaan in de socialistische dictatuur. Telkens gedwongen op pad met een gids: dit mocht niet gefilmd en dat niet. Zodoende kregen we geen zicht op het dagelijks bestaan. Hoe leven ze daar, hoe werken ze daar?

We zagen een zwembad, een dolfinarium en een manege. En steeds was de boodschap: allemaal te danken aan onze Grote Leider Kim Jong-un. Moe werd je ervan. Vooral van dat eindeloze opscheppen: de manege was de grootste ter wereld, nergens staat de mens zo centraal als in Noord-Korea, enz. Toen De Vries over de strafkampen begon, was het meteen einde gesprek.

In deel twee viel het licht uit. Net toen een Koreaanse ambtenaar zat te pochen dat het zo goed ging met het land. Dat was wel grappig.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *