Zin in een enkele reis naar Zuid-Frankrijk

Ilja Gort (r), rosé slobberend bij Franse wijnboer Bernard.
Ilja Gort (r), rosé slobberend bij Franse wijnboer Bernard.

Het is u misschien ontgaan, maar precies 51 jaar geleden werd president Kennedy in Dallas vermoord. Ofschoon geen herdenkingsjaar pakte de Vlaamse tv flink uit met een ‘nieuwe, onthullende’documentaire uit 2013. Typisch Belgisch, zou je kunnen zeggen, om zo’n raar getal als aanleiding te nemen. Ze zijn daar toch een beetje…, nou ja, u weet wel. Niettemin leek ‘Kennedy’me honderd keer interessanter dan wat de Nederlandse tv die avond had te bieden: de ridicule vacatureshow ‘Baanbrekers’en ‘Gort à la carte’.

Hoewel… Ik ben niet helemaal eerlijk. Dat ‘Gort à la carte’(Max) is als je van Frankrijk houdt eigenlijk best leuk. Ik had een licht vooroordeel tegen Ilja Gort ontwikkeld, nadat hij twee jaar geleden ‘Wijn aan Gort’presenteerde. Ik kon me maar niet aan de indruk onttrekken dat hij als wijnboer daar een graantje van meepikte, en dat mag niet bij de publieke omroep (vind ik). Ja, daar ben ik best streng in, bijna op z’n gereformeerds (artikel 31).

Maar goed, Gort trekt het nu breder. Hij zuigt en slurpt aan alles wat la douce France heeft te bieden. En als je eenmaal aan zijn buitenissige verschijning bent gewend (een sik uitmondend in twee spiraalvormige staartjes – natuurlijk altijd handig voor een wijnboer, zo’n extra kurkentrekker) zie je een levendig mensenmens, dat dwarrelend door de bergen zijn vriendin Régine aanroept voor olijfolie of binnenhuppelt bij chefkok Jules voor een smakelijke vinaigrette. Met de alpinopet bij de hand, komt men door het Franse land, lijkt het motto van deze altijd gehoofddekselde levenskunstenaar. Ditmaal wilde Gort zichzelf verlossen van zijn ‘azijnfobie’. Dat lukte maar ten dele, want hij zag hoe azijnboer Raphaël met een tuinslang wijn bij de azijn spoot. “Ik heb zin om die slang aan mijn mond te zetten”, kermde Gort.

Ik verdenk Gort ervan dat hij veel naar dramaseries als ‘Hollands hoop’kijkt, want pas had hij zomaar een flashforward. Aan het begin van de uitzending hoorden we dat een camembert altijd huilt, en pas twaalf minuten later vertelde Gort waarom. De spanning was bijna niet te dragen, maar dít is wat ik me ervan herinner: tijdens de Franse Revolutie was een priester uit Brie (!) gevlucht naar ene Marie in het dorpje Camembert. Als dank voor de onderduik gaf hij haar een geheim recept, alleen vergat ze het camembert te noemen. Vandaar die kaastranen. Zoiets.

Deze week schoof Gort aan bij wijnboer Bernard voor een lekker glas. Het moest er wel één zijn dat bij de vinaigrette paste, waarschuwde Gort. Bernard ontkurkte een fruitige, niet te volle rosé. Zijn gast perste de wijn gulzig door de mond, en toonde zich daarmee een onvervalst deskundige. Bernard nam een onopvallend slokje, zoals wijnboeren dat gewoon zijn. “Nou, ik mis de vinaigre niet”, joelde Gort guitig. In het Nederlands, maar Bernard snapte hem. Komt natuurlijk door dat ‘vinaigre’. Hè, wat  een genoeglijk samenzijn. Het Franse landschap, Bernard met zijn bruine kop, een sprankelende rosé op de terrastafel, het geslobber van Gort . En niet te vergeten die handzame sik! Je krijgt gewoon zin in een enkele reis Zuid-Frankrijk.

Maar ik dwaal een beetje af, want ik wilde het met u over die Kennedy-documentaire hebben. Wel, die viel tegen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *