Zeemanslied verdronken

Ooit zat ik aan de ‘Engelse Riviera’in een Anglicaanse kerk waar het zeemanslied ‘Eternal Father, strong to save’werd gezongen. Het lied van de Britse schrijver William Whiting (1825-1878) maakte op mij diepe indruk door de mooie melodie en de wijze waarop de koorzangers het vertolkten. Het was Seafarers’Sunday, dus zeer toepasselijk. We hoorden de golven buiten bijna klotsen en in gedachten ging ik terug naar mijn gelovige voorouders die in kleine tjalken de Oostzee bevoeren. Ook zij zullen dergelijke verzen hebben gezongen. Bij mooi weer, maar zeker ook bij slecht weer. Wat moet dat prachtig weids hebben geklonken daar op die uitgestrekte zeevlakte.

Het deed me dan ook verdriet toen ik in ‘Diepgang’, kwartaalblad van het maritiem pastoraat, las dat de Nederlandse versie van gezang 467 (‘O eeuw’ge Vader sterk in macht’) uit de nieuwe bundel van de Protestantse Kerk is verdwenen. Dominee  Martien van der Hout uit Callantsoog verwijt de liedboek-samenstellers een gebrek aan zout water in hun bloed.  Uit protest heeft de kerkenraad van deze kustgemeente besloten het lied op stickervellen achterin het liedboek te plakken. Andere protestantse kerken aan de kust, alsook de Rotterdamse Zeemanskerk, zo weet ik, zullen vermoedelijk spoedig volgen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *