Voor Jelle

Half Rotterdam kent hem: die bohémienachtige verschijning met zijn mooi verweerd gezicht en woeste grijze haardos. Een kwart eeuw lang bestierde hij restaurant ’t Winkeltje aan de Nieuwe Binnenweg. Drie gangen voor 35 gulden: paté vooraf, daarna ossenhaas met portsaus en als dessert een coupe fataal (vanwege de vele likeuren). Je kreeg nooit mayonaise bij de patat, en betalen met plastic was taboe.
Jelle

Anderen kennen hem uit het Westerpaviljoen op de hoek van de Mathenesserlaan. Daar drinkt Bart Wessels (72) twee keer per week om tien uur ’s ochtends zijn cappuccino. En hij schrijft er. Hij doet het daar of in de trein: dichten over de liefde van zijn leven,Jelle. Jelle Kalt stierf bijna vijf jaar geleden, na ruim 37 jaar samen te zijn geweest met Bart. In eigen beheer gaf Bart onlangs zijn derde ‘Jelle’-bundel uit. Voor vrienden.

Een zachte kleurengloed van jou die mij omarmde

en in het schuim van de golven optilde

Zachtjes op het stand aangespoeld

werd jouw jaardag ontroerend mooi

Het was een droeve dag waarop Jelle jarig zou zijn geweest. Maar door het dichten kwam er weer ruimte. Alsof in Bart iets nieuws werd wakker gekust: licht. Hoe gek het ook klinkt: zijn leven wordt lichter. Soms kijkt Bart verwonderd om zich heen in het Westerpaviljoen, en denkt: we ademen allemaal dezelfde lucht, en zijn allemaal met elkaar verbonden. Hij wordt empathischer van dichten.

Vervaagd in het wezen van je weten

ontsnapt aan de gevangenis van de tijd

beklijft je beeld van verenpracht

en je hoofd vol zegen

Ze waren elkaar tegengekomen in 1975 in De Drie Ballons aan het Tiendplein. Jelle de regisseur en Bart de buurt- en clubhuisman. Het werd een lange nacht. Eerst De Loge, daarna After Dark, beide in dé Rotterdamse homo-biotoop van de jaren zeventig: de Coolsestraat. De volgende ochtend zei een collega op kantoor: “Bart, je hebt veren in je haar.” Een aandenken uit het dekbed van Jelle. Slaat daar de ‘verenpracht’ op uit dat mooie gedicht? Nee, het is de gloed van goud en blauw die Bart ziet telkens als hij aan Jelle denkt. Een mooie man was het: donkerbruine ogen, een mediterrane huid, zachtmoedig en humorvol. Na zijn entree deed niets van Barts vroegere leven er meer toe.

Een blik terug opent werelden van ongekende vreugde

Verheugd klap ik mijn iPad dicht

In 1992 kreeg Jelle twee hersenbloedingen achter elkaar. ’t Winkeltje werd voor hem verleden tijd. Zo ook het tweedehands meubilair dat hij er had neergezet, de borden uit duizend serviezen, vaak met stukken er af. In december 2012 kwam Jelles eind: 67 jaar oud, leverfalen. Sindsdien woont Bart alleen met zijn poes Luna. Maar die is ziek, en zal spoedig sterven. Als Bart eerlijk is, zou hij het liefst morgen zelf ook gaan. Als Rozenkruiser gelooft hij dat hij Jelle zal weerzien.

’s Avonds leest Bart graag filosofie: Kierkegaard met zijn theorie over schuldige liefde. Maar de liefde tussen Jelle en hem was schuldeloos, want wederzijds. Soms denkt hij terug aan het pianospel van Jelle. ‘Ne me quitte pas’ van Brel, dat speelde hij vaak.

‘Ne me quitte pas’ van Brel, dat speelde Jelle vaak

https://www.trouw.nl/home/bart-wessels-dicht-over-jelle-kalt-de-liefde-van-zijn-leven~a1cf3f52/

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *