Vino, vino waar blijft de wijn?

Marco Borsato (l) en Wilfred Kemp op hun dakterras in Rome.
Marco Borsato (l) en Wilfred Kemp op hun dakterras in Rome.

Elk excuus om naar Rome af te reizen is gerechtvaardigd, vind ik. Het is per slot van rekening de mooiste metropool ter wereld. Dus als Wilfred Kemp namens het bisschoppelijke omroepje RKK een luxueus appartement met dakterras boekt in de Eeuwige Stad om BN’ers te fêteren, heb ik daarvoor alle begrip. Hooguit ben ik wat jaloers. Ik zou ook wel graag voor kardinaal Eijk willen werken als dit de arbeidsvoorwaarden zijn: ijs likken, wijn proeven en vis eten.

Want dat is wat de aimabele presentator doet in de eerste aflevering van ‘Villa Roma’. En, Kemp heeft gelijk, de Romeinse atmosfeer maakt de tongen los. “Mmm, mooi terras om vanavond een wijntje te drinken”, zegt Kemps gast Marco Borsato. “Vanavond? Vanmiddag al!”, reageert zijn gastheer opgewonden. Ziezo, de toon is gezet, dit logeerpartijtje kan niet meer stuk.

“Dit is echt de pauzeknop van het leven”, mijmert de jubilerende zanger – 25 jaar in het vak -, als hij van het uitzicht geniet. “Geluk zit in kleine dingen”, weet Borsato. “Zo kan ik intens gelukkig worden van een dubbele ijslollie.” Dan moet Kemp wel even lachen, om die dubbele lollie. Tijd om wijn te gaan proeven. “Dit is een wijn van tachtig jaar oud”, vertelt de zanger nippend van een glas wit. “Ik ruik de grond.”

Het wordt avond en morgen, de tweede dag. Nu zien we de heren in witte badjassen op het dakterras. Glas jus d’orange in de hand. “Ik heb zin in koffie”, meldt Borsato. “Gaan we zo doen”, belooft Kemp, “in de koffiebar hier tegenover.” Volgende halte is de markt. “Ben jij een vismens?”, wil Kemp weten. Ja, Borsato is een vismens. Kemp slaat in. “Acht euro maar?”, vraagt de zanger. Dat is vermoedelijk een gebaar naar de kijker: wij van de publieke omroep leven echt heel zuinig hoor, hier in Rome. Een signaal dat eenstemeer beklijft wanneer Kemp schuddend met een bos paksoi klaagt waarom je niet ‘één losse stengel kunt kopen.’ Dan schaffen ze nog iets aan van 1 euro 50 – ik weet niet meer wat -, waarop Borsato uitroept: “Geen geld ook, hè?!”

Een echt feelgood-programma. Niets over Borsato’s faillissement of zijn tia. Wel een snufje religie, het is immers het RKK. De katholiek opgevoede zanger steekt een kaars aan voor zijn overleden vader, een Italiaan. “Ik voel m’n vader nu dichtbij”, zegt hij. Dat vind ik mooi, en dat meen ik oprecht.

Zoals ik ook eerlijk ben als ik Borsato een fijne goser noem. Ik begrijp direct waarom hij zo populair is. Niet alleen door zijn liedjes, ook door zijn persoon. In de zesdelige (!) RTL 4-documentaire ‘Marco Borsato 25 jaar: is meer dan ik alleen’, komt de zanger, geheel in lijn met de titel, tevoorschijn als een zeer bescheiden, filantropisch en vooral ook heel gewoon mens. Zo gaf hij Ali B., met wie Borsato ooit samen optrad in België, een kleedkamer net zo groot als die van hemzelf, met dezelfde privileges. Terwijl in België niemand ooit van de rappende Marokkaan had gehoord. “Ik heb wel eens met hem te doen, hoor”, zegt Ali B. “Steeds maar nummer één-hits moeten scoren, terwijl Marco ons niets meer is verschuldigd. Hij heeft ons meer dan genoeg gegeven.”Een artiest met een hoog knuffelgehalte (‘ik ben niet anders dan toen ik 17 was’), daar houden we van. En de tv al niet minder.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *