Tv-ster voor één dag

Ter ere van het 25-jarig bestaan van RTL 4 hierbij een inkijkje in mijn eigen commerciële tv-‘roem’, die precies één dag duurde. Ik was een van de vele ontslagenen van TV 10, het commerciële omroep-avontuur van Joop van den Ende. Vijf jaar na het debacle kwamen we bij elkaar in Gooiland, waarover ik  precies twintig jaar geleden (31 oktober 1994) bijgaand verslag publiceerde in de Haagsche Courant. 

Als je wordt uitgenodigd voor een reünie van een bedrijf dat nooit heeft gefunctioneerd, moet er wel iets heel bijzonders aan de hand zijn. En inderdaad, het was dit weekeinde precies vijf jaar geleden dat de eerste uitzending van TV 10 de lucht in had moeten gaan. Om dat te ‘vieren’organiseerden de journalisten die bij het sterrennet een glanzende carrière was beloofd een herfstborrel in het Hilversumse Theatercafé Gooiland.

De meesten hebben hun zaakje inmiddels weer aardig op orde. Herman Wigbold geniet van zijn pensioen, Job Frieszo en Harmen Siezen zijn al weer ‘eeuwen’terug bij de NOS, Jaap Jongbloed beleefde een wedergeboorte bij de TROS en ik werd human interest-redacteur bij de Haagsche Courant. “Human interest, dat is toch zoiets als lingerie?”, vroeg tijdens de borrel een geïnteresseerde Gert-Jan Dröge, ooit voorbestemd als society-reporter bij TV 10 Nieuws.

Zo goed als het de voormalige nieuwsredactie nu vergaat, zo slecht was het met haar gesteld op die noodlottige 28ste september 1989. Toen besliste het Commissariaat voor de Media dat de zender niet kon worden beschouwd als buitenlandse omroep en dus niet op het kabelnet mocht. Commerciële tv was in die tijd nog een grote zonde in ons land, dus kon je alleen uitzenden als je juridisch gezien een buitenlands bedrijf was. Veronique, het huidige RTL 4, was buitenaards genoeg om te worden toegelaten tot de kabel. Dat laatste had niemand verwacht. Iedereen was ervan overtuigd dat het sterrennet van Joop van den Ende door de ‘ballotage’zou komen in plaats van ‘dat ordinaire’Veronique.

Niet in de laatste plaats Van den Ende zelf. Tijdens een welkomstborrel in augustus 1989 in Studio Aalsmeer straalde hij van zelfvertrouwen. “Straks zijn we eindelijk verlost van dat gezeur van de NCRV over te korte rokjes bij het showballet”, sprak hij opgetogen. Immers, alle grote shows, korte rokjes of niet, zouden voortaan met veel glitter en glamour worden uitgezonden door zijn eigen TV 10.

Ster na ster liep in de tweede helft van 1989 over naar Joop: Jos Brink, Ron Brandsteder, Henny Huisman, Koos Postema, Sandra Reemer, Tineke de Nooy, Hans van der Togt, André van Duin, zelfs Rudi Carrell. Iedereen wilde bij TV 10 horen. Als je dan als eenvoudig verslaggever van Sijthoff Pers ook ineens wordt aangenomen bij het sterrennet, wil geen collega je geloven. Totdat je toch echt een afscheidreceptie houdt, waar je trots je contract laat zien: buitenlandredacteur met ‘filmsterrensalaris’. Ja, gul met geld was Joop wel.

Geen sterveling dacht dat het avontuur ooit kon mislukken. Enthousiast ging de nieuwsredactie van start met een eerste vergadering bij hoofdredacteur Herman Wigbold thuis in Utrecht. Wat die avond precies werd besproken, kon geen van de reünisten zich meer herinneren. Op twee dingen na: we zouden het beste journaal van de hele wereld gaan maken, én we keerden met droge kelen huiswaarts. Niet zozeer vanwege het praten, maar vooral omdat ‘rooie’Herman alleen zijn eigen glas voortdurend bijvulde.

Groot was de klap toen Van den Ende eind september 1989 het ontslag aankondigde van dertig tot vijftig van de in totaal 110 personeelsleden van TV 10. Vijftien ontslagen vielen op de nieuwsredactie; Wigbold vertrok vrijwillig. Gedesillusioneerd en teneergeslagen.

Zenuwachtig nestelden de journalisten zich op de trap van Studio Aalsmeer om één voor één te worden binnengeroepen bij personeelschef Rien Bax, die je vertelde of je mocht blijven of niet. Als je goed luisterde, hoorde je op de achtergrond het geapplaudisseer van het publiek bij Ron Brandsteders ‘Honeymoonquiz’.

Ik zat bij de eerste ontslagenen en was bij benadering ongeveer één dag ‘tv-ster’geweest. “Afscheidscadeaus terug!”, riepen meteen mijn oud-collega’s van Sijthoff Pers, maar dat was natuurlijk een grapje. De resterende TV-‘tieners’ werden per 1 maart 1990 de laan uitgestuurd, de dag waarop Van den Ende zijn sterrennet definitief opgaf. Sommige redacteuren kregen een schadevergoeding, andere niet, ondanks een langdurige gerechtelijke procedure van de journalistenvakbond NVJ.

Beter waren de echte sterren af. Zij werden onder champagnegeknal overgenomen door Veronique. Harmen Siezen hoorde daar niet bij. Hij kon in die dramatische tijd, zo herinner ik mij, zijn tranen nauwelijks bedwingen. Lotgenote Vivian Boelen troostte hem: ‘Kom Harmen, we gaan toosten met de sterren van Veronique.’Op de reünie smaakte de champagne stukken beter.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *