Tv let helemaal niet zo op rimpels

De media dringen botox op, is de boodschap van Sophie Hilbrand.
De media dringen botox op, is de boodschap van Sophie Hilbrand.

Natuurlijk kun je overal een probleem van maken. Bijvoorbeeld of je botox moet gebruiken of niet. En zo ja, of je het dan wilt vertellen aan je omgeving. Noem het een taboe, moet Sophie Hilbrand hebben gedacht, dat gaat er bij de publieke omroep immers altijd in als koek. En zo mocht de BNN-ster een 8-delige (!) serie fabriceren over ‘het taboe op cosmetische ingrepen en ouder worden.’

U hoort het al, van het begin af aan had ik mijn twijfels over ‘Sophie in de kreukels’. De eerste aflevering bleek voor éénderde te bestaan uit een interview met Linda de Mol, die – hoera, hoera – als enige wilde praten over haar botox-mania. De uitzending sloot af met de mededeling dat de rest van het interview in deel twee zou worden vertoond.

Na dat deel riep ik door het scherm tegen Sophie: het is de kwestie niet of je al dan niet open bent over je botox. Het gaat om heel iets anders. Om de vraag waaróm je zoiets doet. En dan moet het antwoord niet luiden: omdat ik er leuk uit wil zien. Nee, Sophie, je moet op zoek naar wetenschappers die de innerlijke pijn achter al die cosmetische operaties onthullen.

Het leek of ik op mijn wenken werd bediend. In deel drie sprak de presentatrice met dr. Liesbeth Woertman die in 1994 promoveerde op het onderwerp lichaamsbeelden. De klinisch psychologe sprak wijze woorden: “Als je als kind onvoorwaardelijke liefde hebt gevoeld, maakt je dat later minder ontvankelijk voor cosmetische chirurgie.” Precies, daar zit ‘em de knoop. Misschien moeten vrouwen die maar blíjven sleutelen aan hun uiterlijk eerder naar de therapeut dan naar de beautykliniek?

Helaas bleef het interview aan de oppervlakte. Zo kreeg Woertman niet de kans om te vertellen dat veel mensen door het vervagen van allerlei vertrouwde verbanden – partijen, verenigingen, vakbonden, families en kerken – alleen hun eigen eenzame ik hebben overgehouden, zoals ze in haar boek ‘Moeders mooiste, de schone schijn van het uiterlijk’ beschrijft. Het uiterlijk is een van de weinig overgebleven identiteitsbepalende factoren geworden.

Dat is het probleem met deze serie, het blijft allemaal zo vlak, zo onwetenschappelijk. Gesprekjes met collega-tv-sterren, gebabbel over de rol van de media, en steeds maar weer die vraag: to botox or not to botox? De interviews van Hilbrand hebben een hoog psychologie-van-de-koude-grond-gehalte. Zoals deze week met Eva Jinek. “Is de nadruk op het uiterlijk groter geworden?”, vroeg ze. “Ja”, antwoordde Jinek, “wereldwijd.” Hilbrand: “Wat vind jij van de tendens dat het uiterlijk dus steeds belangrijker wordt?” Let op dat ‘dus’. Het is jumping to conclusions in een feitenvrij relaas, en dat ook nog eens in internationaal verband!

Het is maar zeer de vraag of Hilversum zo hecht aan jeugdige schoonheid. Ik durf zelfs de stelling aan dat de televisie niet kijkt op een rimpel meer of minder. Sonja Barend was zonder botox tot haar 66ste op tv te zien, Clairy Polak (59) wordt voor onze ogen waardig oud, en Nelleke van der Krogt (67) was tot dit voorjaar het gezicht van het Avro-kijkcijfersucces ‘Tussen kunst en kitsch’. Met rimpeltjes en al, en ongeverfde grijze haren! Ik weet zeker dat Mies Bouwman (85), als ze zou willen, morgen terug mag op de buis. Dus, hoezo botox?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *