‘t Gaat niet om cijfers, maar om ideologieën

De ideologie van Tsipras' partij Syriza is wezensvreemd aan die van de EU.
De ideologie van Tsipras’ partij Syriza is wezensvreemd aan die van de EU.

Wat in de ruzie tussen Griekenland en de EU veelal buiten beeld blijft, is dat het ten diepste niet over cijfertjes gaat maar over ideologieën. De partij van premier Tsipras, Syriza, is een samenraapsel van  (neo-) communistische groeperingen, die niet geloven in de vrije markt. Zo is een van de doelstellingen van Syriza het aantal ambtenaren met honderdduizend te vermeerderen om de werkloosheid terug te dringen. Moet je mee aankomen in het neo-liberale Europa.

‘Nieuwsuur’ sprak een Griekse makelaar die mopperde dat Athene zich niets gelegen laat liggen aan ondernemers. “De staat ziet zichzelf als grootste economische speler.”Hier liet ‘Nieuwsuur’ iets doorschemeren over de smeulende ideologische machtsstrijd, maar echt benoemd werd die nog steeds niet: een ‘ouderwetse’ krachtmeting tussen communisme en kapitalisme.

Wat we wél tot vervelens toe zien, is mensen voor lege pinautomaten en (onvermijdelijke) vakantiegangers. “We hebben contant geld uit Nederland meegenomen, hoor. Ons kan niets gebeuren”, hoor je ze in het ‘Journaal’ roepen. Zo wordt een ideeënoorlog tussen Athene en Brussel verkruimeld tot toeristische pinpaspret op Kreta.

President Obama had zich ook nog even met het EU-conflict bemoeid: een telefoontje met zijn Franse collega Hollande. “Waarom eigenlijk?”, vroeg Twan Huys aan Arjan Noorlander. “Omdat Obama graag sterke Europese vrienden wil”, wist de Brussel-correspondent.

Een sterke Europese vriend denkt Obama in elk geval  te hebben gevonden in David Attenborough. De Amerikaanse president nodigde de Britse natuurfilmer uit op het Witte Huis voor een interview. “Omdat ik u altijd heb bewonderd”, legde Obama uit. Een historische vertoning: de machtigste man op aarde nu eens niet als geïnterviewde maar als journalist namens de BBC. Gek toch dat er zo weinig voorpubliciteit was over deze unieke omdraaiing van rollen, waarvoor zelfs het invloedrijke ‘Man bijt hond’ moest uitwijken.

Was Obama een goede journalist? In elk geval een heel vriendelijke. Wat kan de president van Amerika prachtig lachen, zeg! Adoratie levert niet de boeiendste interviews op, maar ja, wat valt er te attaqueren als sir David tegenover je zit? Het werd meer een gesprek tussen natuurminnaars. Obama stelde open, geïnteresseerde vragen als: Wat was voor u het gevaarlijkste moment? “Wel”, antwoordde Attenborough Brits onderkoeld, “dat was de confrontatie met homo sapiens, vooral als hij dronken was.”

De aristocraat leek nauwelijks onder de indruk van zijn hoge gastheer. Het hoofd steeds kritisch schuin of happend naar adem om Obama te interrumperen. Eén keer leek de filmer de VS-president zelfs tegen te spreken, toen het ging over het ‘prima samengaan van economische ontwikkelingen en milieuzorg’. “Ja”, reageerde Attenborough, “dat klopt, maar dit soort oplossingen vergroot ook het probleem, zeker bij een explosieve bevolkingsgroei, zoals in Kenia.”

Dat was Obama als zoon van een Keniaanse vader meteen weer met hem eens. Goede scholing van meisjes was volgens hem dé oplossing, omdat kinderen krijgen daardoor wordt uitgesteld. Opvallend genoeg sprak de Amerikaanse president niet expliciet over voorbehoedmiddelen. Waarschijnlijk te ideologisch geladen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *