Schoolcampus terug? Nou, nee…

Toen ik nog niet wist waartoe ik op aarde was, zat ik achter de kassa bij Vroom & Dreesmann. Een zomerbaantje waarmee ik tussen 1975 en 1978 mijn vakantiegeld verdiende. Meestal werkte ik op de Schoolcampus, een afdeling met hippe schoolspullen.
De Schoolcampus van V&D.

Maar V&D bestaat niet meer, en de Schoolcampus evenmin. Totdat Albert Heijn deze zomer het idee van het failliete warenhuis overnam. In mei werden de thema’s bekendgemaakt: fun, candy, rock on, neon, bohemian, kraft en pink cloud.

Dat klonk onbegrijpelijk genoeg om er meteen naar toe te willen. Maar dat viel een beetje tegen. Een paar schappen met agenda’s, kaftpapier, schriften en pennen, dat was het zo ongeveer in Rotterdam. Een multomap schreeuwde tevergeefs: ‘Summer is a state of mind’. De Schoolcampus terug? Nou, nee…

De originele Schoolcampus was een vrijplaats met jonge medewerkers en luide popmuziek. Een geheel eigen V&D-divisie die symbool stond voor een levensstijl: de vrijgevochten puber van de jaren zeventig. En dat is toch echt wat anders dan shoppen tussen de bruine bonen en potten appelmoes van AH.

We waren jong en wilden wat. Vooral roken. Dat deden we ‘even tussendoor’ bij de wc’s. Daar vonden soms hele oplopen plaats van paffende vakantiewerkers. Een van ons was de warenhuis-omroepster, een vrolijke meid die om niets in de lach schoot. Ook achter de microfoon. “Vandaag – hihihi – in de aanbieding… ”, hoorden de verbijsterde klanten in de zaak.

Wat deden we zo’n hele dag? Thuis trokken we eerst ons blauwe T-shirt aan met de opdruk Schoolcampus. Door de personeelsingang gingen we naar binnen en haalden vervolgens ons wisselgeld. Voordat de eerste klant binnenkwam, moest alle waar er netjes bij liggen. Onze chef, een vriendelijke boerendochter uit Gelderland, zei het elke dag wel honderd keer: “Ordenen jongens, ordenen.” Zij was in onze ogen een oude dame. The Three Degrees op de nieuwe schoolagenda’s kende ze niet. Ze had het over ‘die meisjes’.

‘Die meisjes’ deden het trouwens goed. We moesten telkens nieuwe agenda’s halen met steekwagens in het magazijn. En tussendoor kassa draaien (foto). Kort samengevat zag ons dagritme er zo uit: ordenen – magazijn – roken – ordenen – kassa – roken – ordenen – kas opmaken – roken.

We hadden drie pauzes: koffie, lunch en thee. We praatten dan over uitgaan – vooral over Bristol, destijds dé club in Rotterdam -, over liefde en natuurlijk de chefs. Die op veilige gehoorafstand zaten. Ze hadden hun eigen afgescheiden tafel met porseleinen servies. Wij aten, denk ik, van plastic. Het van origine katholieke bedrijf kende een strenge hiërarchie die overal in doorwerkte. De bedrijfsleider had, als ik me goed herinner, zelfs zijn eigen wc.

Een enkele keer kwam hij op de afdeling, maar dan had hij ook revolutionaire voorstellen. “Ik zie daar onder dat schap een propje liggen. Wilt u dat even oprapen? Dank u.”

Ach, wat was het een gouden tijd bij de Rotterdamse V&D. Eindeloze zomerdagen: na de dienst samen nog een uur met een biertje in de zon. Een onbezorgde periode tussen studie en vaste baan. Al die dierbare herinneringen welden bij mij op na mijn korte bezoekje aan de Schoolcampus nieuwe stijl van Albert Heijn.

De Schoolcampus van V&D was een vrijplaats voor ongebonden pubers

https://www.trouw.nl/home/schoolcampus-van-v-d-terug-bij-albert-heijn-nou-nee-~aff8611d/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *