Rust zacht, Dik Kwekkeboom

Decennia geleden at ik er als kind wel eens met mijn ouders: Hotel Bom in Haamstede. Nu had ik er een afspraak met iemand met wie ik, in zekere zin, een verleden deelde.
|Dik Kwekkeboom

De aanleiding tot onze ontmoeting was niet vrolijk. Dan moet ik terug naar 16 mei, toen ik ontwaakte met de vraag: hoe zou het zijn met Dik Kwekkeboom? Onze ouders waren tien jaar lang buren op camping Blomshoeve in Haamstede. We waren kinderen en trokken één zomer vriendschappelijk op.

Op internet tikte ik die dinsdag zijn naam in en las tot mijn schrik: 9 maart overleden, Dik Kwekkeboom, 58 jaar, hoogleraar nucleaire geneeskunde aan de Erasmus Universiteit. De necrologieën waren lovend: wereldberoemd wetenschapper, ontdekker van een nieuwe, radioactieve behandeling van endocriene tumoren.

En nu zat ik dus bij Bom, met Diks oudste broer Jaap. Ik betuigde hem mijn spijt met Diks overlijden, en Jaap zei: “Hij werd begin 2016 ziek. Verlammingsverschijnselen. De doktoren konden niet vinden wat het was.”

We liepen naar Diks oldtimer op de parkeerplaats, een mooie Citroën G5. Jaap: “Vlak voor zijn sterven zei Dik: die auto krijg jij.” Onderweg naar Blomshoeve vertelde Jaap dat zijn broer niet voor niets kankerspecialist werd. “Toen hij 20 was, kreeg Dik de ziekte van Hodgkin. Hij bedacht zijn eigen therapie – wel chemo, geen bestraling – en genas. Ik denk dat daar de kiem voor zijn studie is gelegd.”

Blomshoeve heet nu Duinrand. Het voormalige huisje van mijn ouders, ‘Klaproos’, is een bouwval geworden. Dat wat ooit Jaaps ouders toebehoorde, ‘Kamperfoelie’, is vervangen door een nieuw exemplaar. Herinneringen doemden op. Dik die met een jampotje achter een vlinder aan zat in de tuin. Of die zijn vader, belastinginspecteur te Goes, een latere bedtijd probeerde te ontfutselen: “Ach pa, toe nou…”

Ik heb Dik niet als wetenschapper gekend, alleen als kind. Maar als dat eerste wèl het geval zou zijn geweest, was mijn mooiste herinnering dan anders? Gaat het niet altijd om een eenvoudig, verstild detail, peinsde ik ter plekke, een ogenblik gevangen in eeuwigheid? je moeder broodsnijdend aan het aanrecht? Of je buurjongen met vlinders in de avondzon?

“Dik was een lief joch”, zei Jaap, huisarts te Amsterdam. “Toen moeder overleed, was hij zestien, en heeft hij vader verzorgd: koken en de huishouding.” Behalve tot een briljant wetenschapper – “pas na zijn dood ontdekte ik hoe beroemd hij écht was”, zei Jaap – ontpopte Dik zich ook tot een gepassioneerd kok en wijnkenner. “Op z’n crematie zeiden collega’s: met Dik was het altijd feest.”

Toch had Dik weinig contacten nodig, dacht Jaap. Hij was in Kralingen gelukkig met zijn vriend Peter, die in 2008 overleed. “We zagen elkaar tweemaal per jaar, en altijd met kerst. De laatste keer, in 2016, was Dik al heel ziek en gaf hij vanuit zijn keukenstoel tips voor de bereiding van het kerstdiner.” Een maand later werd hij op de wc getroffen door een beroerte. Pas toen werd de diagnose gesteld: uitgezaaide longkanker. Dik stierf rustig, zonder verzet.

Terug in de auto, draaide Jaap de lievelingspianist van zijn overleden broer: Horowitz. “Ik weet niet of ik Dik goed heb gekend”, zei hij, “maar hij was mijn broertje, mijn kleine broertje.”

Mijn vakantie-buurjongen bleek een wereldberoemd wetenschapper te zijn geworden

https://www.trouw.nl/home/rust-zacht-dik-kwekkeboom~a7992efa/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *