Requiem voor een papieren krant

Sommige geluiden verdwijnen langzaamaan uit het leven. Spelende straatkinderen, rinkelende huistelefoons, klepperende brievenbussen. Kinderen zitten achter hun smartphones, vrienden bellen mobiel of appen en bedrijven sturen hun post digitaal. Maar er was altijd nog één zekerheid: ‘s ochtends om zeven uur Trouw op de deurmat.

Tot eind juli. Toen begon het te haperen. De ene dag wel een krant, de andere dag niet. Een telefoontje naar de bezorgservice. “Uw relatie-abonnement is omgezet naar digitaal”, vertelt een meneer. “Door wie, vraagt u? Door België, de Persgroep.“

Het besef drong slechts langzaam tot mij door: ik ben door België zèlf gedigitaliseerd! Geheel geruisloos. Een mirakel!

Maar ook het afscheid van een tijdperk. In mijn jeugd klepperde de brievenbus van m’n ouders, loyale Trouw-lezers. Later klepperde die van mezelf, eerst vanwege een abonnement , daarna dankzij mijn medewerkerschap. En nu kleppert er niets meer.

Voorbij, de vertrouwde geluiden van de dageraad: het piepende tuinhek, de voetstappen van de bezorger, de opengaande brievenbus en tot slot het plofje in de gang. Op de mat ligt het rauwe wereldleed, in bed lig jij, veilig en warm. Soms ga je er eerder uit, als de nieuwsgierigheid te groot wordt: wat zegt Trouw vandaag?

Sinds je eerste wekker niet meer kleppert, blijf je liggen tot half acht als de tweede rinkelt. De digitale krant staart je klaarwakker aan vanachter z’n glimmende telefoonscherm. Download mij, s.v.p, smeekt ze. Je swipet van ‘Massaproductie zonnepanelen’ op de voorpagina, naar ‘Goedemorgen’ op de twee tot ‘Eind deze week weer eieren’ op de vier. ’ ’t Is even wennen: ontbijt waarbij alleen de cornflakes knispert.

Wel leuk is het digitaal associëren. Na het eierenverhaal surf je als vanzelf naar het magistrale lied ‘Het Ei’ van Jaap Fischer: ‘Ik kocht een ei. De melkboer zei: ’t Komt zo onder de kip vandaan (…). Hier heeft u een jong leven voor 16 cent of meer. En namens de ouders smakelijk eten meneer.’

Het is een ander perspectief. Geen pagina’s meer die elkaar wederzijds beademen. Je leest geen krant, maar een verzameling losse bladzijden. Je bent eerder klaar en mist makkelijk kleine berichten als: gevangenisstraf voor boze buurman. Tenzij je het eerst zelf met je vingers tot leven wekt.

Er verdwijnt ook een jaarlijks ritueel. Het aanbellen rond de Kerst. De bezorger wenst je fijne feestdagen en jij bedankt met een fooi voor de trouwe bezorging dag in dag uit, door weer en wind. Hoe geef je een fooi aan een smartphone? Niemand die het weet.

Ach, ik zal er wel aan wennen, hoor. Duizenden gingen mij voor en ik kan niet ouderwets achterblijven. Ik zit nu in een afkickproces. Soms is de verleiding nog groot. Een duiveltje op mijn schouder krijst dan: kom op, Pekelder, spring op je fiets en race naar de leestafel! Voel het papier, ruik de inkt en zie hoe je vingers na Koos Dijksterhuis’ Natuurdagboek niet zwart kleuren maar groen. Kus de voorpagina, zoen het commentaar, houd de krant tegen je borst en ween: “Ach, mijn lieve, papieren Trouwtje, waar waart gij al die tijd?!” Maar dat doe ik maar niet. Sommigen aan de leestafel zouden het misschien niet geheel begrijpen.

Hoe geef je een fooi aan een smartphone? Niemand die het weet

https://www.trouw.nl/home/requiem-voor-een-papieren-krant~a783a2fd/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *