Paus Franciscus zinkt een troontje lager

Paus-criticus kardinaal Burke op de vlucht voor de KRO.
Paus-criticus kardinaal Burke op de vlucht voor de KRO.

Het gebeurde met Obama, en nu gebeurt het met de paus: afbladdering. Je kon het voorspellen, niemand blijft lang populair in de media. Het eerste bijterige commentaar over Franciscus I las ik enkele weken geleden op de voorpagina van de Frankfurter Allgemeine Zeitung: kinderen slaan mag van de paus, mits met mate.

In Nederland heeft ‘Brandpunt’(KRO) de afbraak-primeur. De uitzending van afgelopen dinsdag is nu al historisch en iconisch: de eerste keer dat wij Hollanders pontificaal gingen wankelen. “Lomp”, noemde Antoine Bodar, toch al niet zo’n groot Franciscus-fan, diens curietoespraak met kerst. “Als de paus volgende week sterft, zal er weinig overblijven van zijn zogenaamde revolutie”, wist Vaticaan-expert Stijn Fens. En: “Ze vinden hem een Argentijnse dictator.”

“Wie zijn z’n vijanden?”, vroeg presentator Fons de Poel zich af. Goeie vraag. Maar het antwoord bleef vaag, variërend van de maffia (door Franciscus geëxcommuniceerd) en het kalifaat tot en met de curie. De Poel probeerde wat Romeinse eminenties aan de praat te krijgen, maar helaas. De Amerikaanse kardinaal Raymond Burke – na openlijke kritiek op de kerkvorst uit de curie verdwenen – wist niet hoe snel hij zich uit de voeten moest maken voor de KRO.

Het is ‘Brandpunt’niet kwalijk te nemen, de inner circle van het Vaticaan is camera-foob . Dus ben je aangewezen op de ‘second circle’. Zoals de Italiaanse schrijver en kerkkenner Antonio Socci. “Deze paus breekt in no time af, wat de Kerk in eeuwen heeft opgebouwd. De katholieke doctrine en het christelijke volk zijn in gevaar. Ik voel me verraden.” Heldere taal, en voor het eerst dat de KRO het conservatief-katholieke geluid zo uitgebreid liet horen. De reden is duidelijk: een kardinaal krijg je niet zo ver, dan maar een über-leek.

Aan het eind van de reportage kenden we zodoende nog steeds slechts één kardinale criticus met naam en toenaam: Burke. Maar dat was geen nieuws. Het intro van De Poel was, in dat licht bezien, wel erg ronkend: “Franciscus is een ramp, de man moet weg.”  Ja, ronken kan hij. Hij zegt ook nooit simpelweg: “Dit is Brandpunt.”Nee, het is steeds: “Dit…is Brandpunt.”Dat puntje-puntje-puntje is bedoeld om ons te imponeren. Om ons het gevoel te geven dat we de verschrikkelijkste dingen gaan beleven.

Welnu, zo verschrikkelijk is ‘Brandpunt’niet. De nieuwe opzet – samengevoegd met NCRV’s ‘Altijd wat’- is eigenlijk best goed. Eén centrale presentator – De Poel dus, die als een thrilleracteur met zijn microfoon door het KRO-pand sluipt, steeds op jacht naar nieuwe… adempauzes -, een aardige vondst als ‘Beeld van de week’ (ditmaal Ben Bot over Poetin) en elke keer een interview van de ex-‘Altijd wat’-parels Frénk van der Linden of Wilfred Scholten.

Wat niet wegneemt dat we met ‘Altijd wat’iets bijzonders hebben verloren. Wars van de waan van de dag en altijd op zoek naar onderstromen en verdieping was het een NCRV-programma met een vrouwelijke touch. De KRO-rubriek is meer macho. Neem het onderdeel ‘Brandpunten’. Daarin krijgen falende gezagsdragers keiharde strafpunten. Maar ook succesrijke politici als Merkel worden beoordeeld (negen punten). Dan zeg ik op mijn beurt: Daar snap ik, puntje-puntje-puntje, geen bal van.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *