Oscar zonder geslacht

Ik zal het maar meteen bekennen: ik heb weinig Hollywood-ervaring. Eén keer ben ik er geweest, dertig jaar geleden tijdens een vakantie. Ik was jong en hoopte wat filmsterren ‘in het wild’ te zien. Dat mislukte schromelijk. Vanuit een busje turen naar de ommuurde vesting van Jane Fonda, dat was het wel zo’n beetje. En oh ja, een antiekverkoopster vertelde dat ze een tafel had gesleten aan Maureen Reagan. “De dochter van Ronald Reagan, onze president en filmster”, glunderde ze. Ik geloof dat in die antiekzaak mijn Hollywooddroom definitief aan gruzelementen is gevallen.
Gary Oldman krijgt z’n Oscar.

Je kan dus gerust zeggen dat ik geheel onthecht van al wat riekt naar glamour de tv aanzette voor het Oscar-gala. Zozeer zelfs dat het me aanvankelijk niet eens opviel dat de rode loper uit beeld was verdwenen. U weet wel, die plek waar we ons in het verleden konden vergapen aan de nieuwste facelift van Cher of de laatste verovering van Elizabeth Taylor. Voorbij. Ach, de filmstad heeft sinds #MeToo wel wat anders aan haar hoofd: bestrijding van seksuele intimidatie, racisme en discriminatie. Zelfs het Oscar-beeld is nu officieel genderneutraal. Het had al nooit een piemeltje, maar pas sinds presentator Jimmy Kimmel ons daar nadrukkelijk op attendeerde, weten we het honderd procent zeker.

Voor het overige was het zonder twijfel de inhoudelijkste Oscar-uitreiking sinds mensenheugenis. Met als apotheose de oproep van Frances McDormand (beste actrice) om een diversiteitsclausule op te nemen in filmcontracten.

Ironisch dat juist op dit inclusieve feestje de geest rondwaarde van een politicus die zo’n beetje in alles het tegendeel was van waar Hollywood nu voor staat: Winston Churchill. Hij was conservatief, macho, vrouwonvriendelijk, politiek incorrect, grofgebekt en drankzuchtig. In ‘Darkest Hour’, waarvoor hoofdrolspeler Gary Oldman een Oscar kreeg als beste acteur, zien we een Churchill die zijn secretaresse afblaft en haar vanuit bad teksten dicteert. Om vervolgens aan te kondigen dat hij naakt tevoorschijn zal komen. Zou Churchill vandaag misschien kandidaat zijn geweest voor #MeToo?

Toch houd je, ondanks al zijn karaktergebreken, sympathie voor de Britse oorlogsheld. Hoe hij zich Hitler van het lijf hield en meehielp bij de bevrijding van West-Europa. En zijn gevoel voor humor. In ‘Darkest Hour’ gaat hij op audiëntie bij koning George VI en drinkt bij de lunch het ene glas champagne na het andere. De koning vraagt: “Hoe bestaat het dat u in de middag al tegen drank kan?” Waarop Churchill: “Kwestie van oefenen, sir.”

Maar Oldman (foto) speelt ook een twijfelende Churchill. Met Hitler onderhandelen of niet, hij blijft er lang over tobben. Dat weifelen maakt hem menselijk en neemt hem voor je in. In Netflixserie ‘The Crown’, die ik met de Kerst cadeau kreeg uit de Trouw-webshop, speelt John Lithgow een zekerder Churchill. Oké, het verhaal begint pas na de oorlog, in 1947,maar de stugheid waarmee hij koningin Elizabeth om de tuin leidt over zijn slechte gezondheid zegt toch iets over Churchills air van onaantastbaarheid. Die leugen zet de jonge vorstin hem later overigens goed betaald, en dat is mooi om te zien.

Op televisie nam Oscar-winnaar Gary Oldman inmiddels dankbaar zijn onderscheiding in ontvangst. “Churchill was een geweldige reisgenoot”, zei hij. En hij keek nog eens goed naar zijn beeldje zonder piemel.

Zou Churchill vandaag misschien kandidaat zijn geweest voor #MeToo?

https://www.trouw.nl/cultuur/en-gary-oldman-keek-nog-eens-goed-naar-zijn-oscar-zonder-piemel~a1ec3b6b/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *