Oh, ‘Koefnoen’, wat doe je nu?

'Koefnoen'op comedytoer in Dubai.
‘Koefnoen’op comedytoer in Dubai.

Op het Nipkowfeestje vorige week liep ik Pieter Klok van Human Factor TV tegen het lijf. Hij produceert populaire programma’s zoals ‘Zondag met Lubach’(VPRO) , dat een eervolle Nipkow-vermelding kreeg. Maar ook Avro’s ‘Koefnoen’, winnaar van de Zilveren Nipkowschijf in 2006.

“Koefnoen stapt toch niet van de typetjes af, hè?”, vroeg ik Klok een beetje ongerust. Mijn zorg  was ingegeven door een bericht over concurrentie van ‘De Tv Kantine’(RTL 4). De producent stelde mij gerust. “Bij RTL 4 zijn de typetjes leidend en bij ons het verhaal eráchter. In die zin dus geen concurrentie.” “Maar”, voegde hij eraan toe, “scriptschrijvers en acteurs waren wel toe aan iets anders.” En dat is ‘Koefnoen presenteert’geworden. De producent legde uit: “In zo’n comedy-reeks met telkens één thema kun je de karakters beter uit de verf laten komen.”

Daarmee zal het oude ‘Koefnoen’niet verdwijnen, verzekerde Klok mij. En dat is maar gelukkig ook, want de spin-off valt tegen.  De aanblik is duur en verzorgd – gelikte computer-animaties, prachtige kostuums en mooi gefilmde locaties – maar waar zijn de grappen? Neem de uitzending van dit weekend. Eén keer kunnen lachen.  Om een wel heel erg slechte cabaretier, in een klucht losjes gebaseerd op Shakespeare’s ‘The merry wives of Windsor’.

Als er weinig grappen zijn, kunnen alleen amusante karakters een comedy nog redden. Klok had het op de Nipkow-party over karakterontwikkeling. Maar juist daar gaat het nieuwe ‘Koefnoen’ mank.  Om een sterke karakter-gedreven comedy te maken, moet je de personages elke aflevering laten terugkeren, zodat je, bij gebrek aan grappen, in elk geval met hén iets krijgt. Maar nee, we zien elke week andere personages. Hierdoor blijven het flat characters en is de kans op een goede character-driven comedy verkeken.

Jammer, want als idee is ‘Koefnoen presenteert’ prima:  een zedenschets van het moderne Nederland (eigenlijk wat de makers altijd al deden).  Af en toe veer je zelfs op uit je stoel als je een bizarre actualiteit herkent (eervorige week bijvoorbeeld de toyboy van Onno Hoes). Ook leuk is de vermenging van genres: comedy met ‘echte’programma’s als ‘SBS Shownieuws’ en het ‘Journaal’(eveneens eervorige week).  Maar de uitwerking is vaak te plat. En te geïmiteerd.  Bij de toyboy-uitzending had ik het idee dat ik naar een slechte kopie van ‘Little Britain’keek.

Laten Owen Schumacher en Paul Groot maar snel terugkeren naar hun typetjes uit ‘Koefnoen’. Dáár ligt hun talent: gelaagde satire op de tijdgeest in korte, rake sketches. Juist díe kracht zijn ze nu aan het verspillen.

Ook de Goereese cabaretier Richard Groenendijk is nieuwe wegen ingeslagen. Althans op tv. Zijn theatercreatie Jopie Parlevliet is nu elke zaterdagavond te zien bij RTL 4. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet iedereen in een jurk grappig vind, zelfs niet als het een man is. Maar Jopie geef ik het voordeel van de twijfel. Ze is niet zo vals, glamoureus en showy als de ‘Australische huisvrouw’Dame Edna, op wier shows Jopie duidelijk is gebaseerd, maar Groenendijk komt met zijn/haar in Rotterdams accent gegoten pikante grappen over echtgenoot Anton,  Viola Holt en ‘Vijftig tinten grijs’ een heel eind.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *