Nu nog een therapie tegen tv-depressies

Martine Sandifort in een doodskist voor EO-programma 'De kist'.
Martine Sandifort in een doodskist voor EO-programma ‘De kist’.

Januari schijnt de deprimerendste maand van het jaar te zijn, en als ik mijn tv-gids mag geloven, zal de publieke omroep daarin weinig verandering brengen. Dan heb ik het natuurlijk niet over de herdenking van de Hongerwinter en zeventig jaar Auschwitz , want dat hoort gewoon bij de taak van de NOS. Maar waarom tegelijk met ‘Auschwitz’ op NPO 3 ‘Je zal het maar hebben’, over Pieter die op z’n 26ste een hersenbloeding kreeg, en Shanna die lijdt aan een darmkwaal en jeugdreuma?  Direct erna: ‘Jojanneke in de prostitutie’ met als thema mensenhandel op de Wallen. En op NPO 1 ‘Vinger aan de pols’, ook al over jeugdreuma. Dat is morgen.

En we waren nog maar net bekomen van de zondag, toen ‘Kruispunt’ Ria filmde, die al negen jaar haar dementerende man verzorgt, en Kefah Allush die aanbelde bij Martine Sandifort met een doodskist. En de zaterdag met ‘Ik laat je gaan’over borderline-patiënte Sanne,  die ‘na negen uitputtende jaren van chronische depressies en slapeloosheid’een einde maakte aan haar leven, gevolgd door ‘Zwaailicht’, dat de impact van rampen op mensenlevens belichtte. ’s Avonds konden we ‘genieten’ van ‘Rot op naar je eigen land’.

Vanavond gaat de waaier aan menselijke pijn verder open. Arie Boomsma wandelt met Alex die vroeger een meisje was, tv-maker Mark Bos, met uitgezaaide prostaatkanker, verhaalt over zijn zoektocht naar genezing, en Bert van Leeuwen nestelt zich gewoontegetrouw tussen ruziënde families. En zo gaat het maar door. De publieke omroep heeft een morbide hang naar alles wat riekt naar ziekte, gebrek, verdriet en verval.

Hoe zit dat in het buitenland? Ik heb de weekprogrammering van België, Engeland en Duitsland er eens naast gelegd, en wat blijkt? Daar hebben ze het bijna nooit over menselijke ellende. Ziektes zijn er al helemáál geen item. In tegendeel. De Belgen verrassen ons met ‘het tweede leven van uw kleerkast’en met een zoektocht naar echte vriendschap. De BBC toont een goochelprogramma met goede en (nog leuker) slechte trucs. Het bekende ‘Countryfile’ neemt ons mee naar het weldadige Britse platteland en ‘The big allotment challenge’ naar een spannende wedstrijd tussen amateurtuiniers (nu halve finale). Verder: de geneugten van rijkdom in ‘Billionaire’s paradise’.

Zelfs de ‘altijd zo serieuze Duitsers’zijn minder bedrukt dan wij. Vanavond op de ARD een man die pleegvader is van twee bruine beertjes, en donderdag de komische talkshow ‘Alfons und Gäste’. Alle buitenlandse publieke omroepen verblijden ons ‘s avonds met een paar aardige dramaseries, wat (luchtige) talkshows, en hier en daar een quizje. Nauwelijks dood en verderf.

Het verschil  met ónze publieke omroep is op z’n minst opvallend. Waar zou Hilversum aan lijden? Tobberig calvinisme? Te veel zendtijd om te vullen? Of zou het komen doordat wij, in tegenstelling tot het buitenland, omroepen hebben die voortdurend het ledental op peil moeten houden?  En iedereen weet: leed verkoopt. Hoe dan ook, de farmaceutische industrie wrijft in haar handen. Zolang er geen reclame mag worden gemaakt voor medicijnen, dan in elk geval voor ziektes . Maar laat Hilversum ons dan ook een therapie-show aanbieden voor televisie-gerelateerde winterdepressies.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *