Nieuwe Koningsdag, even geduld a.u.b.

Zou het lukken of niet, met De Dordtevaar onder de Roobrug door?
Zou het lukken of niet, met De Dordtevaar onder de Roobrug door?

De grappigste opmerking kwam van prins Constantijn. “Zo nieuw is het toch allemaal niet?” Moet je nagaan, doet de vorst zijn uiterste best op Koningsdag nieuwe stijl  – geen koekhappen meer, enz. – zegt z’n broer doodleuk dat er niets is veranderd.  Als dát muisje ten paleize geen staartje krijgt!

Voor het kijkplezier was de nieuwe stijl  geen vooruitgang. Vloog er vroeger wel eens een wc-pot door de lucht of gaf een onderdaan het staatshoofd spontaan een kus (Beatrix, 1988, Jordaan), nu bleven dergelijke interacties uit. Wat overbleef was een nogal trage Grande Parade op het drierivierenpunt in Dordt. Bijna drie uur duurde het feest, inclusief uitloop. Dat is lang, zelfs als je zonder meetbaar republikeins sentiment en mét een doos oranje tompoucen voor de buis zit.

Er was niet één moment dat op je netvlies gebrand bleef, merkte ‘EenVandaag’-royalty-expert Lammert De Bruin terecht op. De nadruk in de botenparade lag op handel. Niet opzienbarend voor wie Willem-Alexander een beetje heeft gevolgd. Presentator Astrid Kersseboom vertelde dat een ruime meerderheid van de bevolking die ondernemersgeest prima vindt, al meent een kwart dat het staatshoofd zich meer mag bemoeien met zaken als integratie. Dat was een nieuwtje uit de traditionele Oranje-enquête.

En er was nog één verrassinkje. De koninklijke schuit De Dordtevaar kon niet onder de Roobrug door. De NOS-ploeg, natuurlijk dolblij dat er eindelijk iets gebeurde, omhelsde het voorval als een geschenk uit de hemel. Verslaggever te water Menno Reemeijer: “Ons gaat het wel lukken, zo te zien, maar geldt dat ook voor De Dordtevaar?”

Kersseboom haakte gretig in: “Het wordt spannend! Moeten ze de boot uit of gaan ze heel diep bukken? Als het niet gaat, moeten ze aanleggen bij de ponton daar. Ik heb het idee dat ze gaan aanleggen. Ja, ze gaan aanleggen. Dat wordt dus klunen. Maar dat is de koning wel gewend van de Elfstedentocht.”

Elke ervaren journalist herkent dit soort wanhoopsverslaggeving. De tijd (of de pagina) moet vol, maar waarmee in hemelsnaam? Bij de Grote Kerk viel evenmin veel te halen. Verslaggeefster Siham Raijoul hield desondanks de moed er in. “De spanning neemt toe”, zei ze (alweer spanning, ach onze arme hart). “Wat heeft u allemaal in petto voor de koning?”, vroeg Raijoul aan iemand van de roeivereniging. “Nou, niet zo veel”, sprak de man, “want we zijn slechts omlijsting.” Van een jongen uit de erehaag wilde ze weten of het moeilijk was, zo’n erehaag. “Nee hoor”, antwoordde hij monter. “Ik hoef straks alleen maar de peddel naar voren te steken. Hopen dat ‘ie niet op het hoofd van de koning terechtkomt.”

Maar er waren ook geslaagde momenten: de prinsesjes, het dansje van koningin Máxima (‘sexy als ik dans’) en de ontboezeming van stadsorganist Cor Ardesch dat de koning van Bach houdt, ‘maar ook van iets ruigers.’

Volgens Bert van der Veer in ‘Pauw’ was er voor het eerst tijdens het Oranjefeest een helikopter in de lucht. Wat mooie beelden opleverde van het drierivierenpunt. En dankzij een 360 graden draaibare camera voorop de koninklijke boot konden we de Oranjes in close up van alle kanten zien. Maar het had allemaal korter gemogen. De compilatie van 19.00 uur was eigenlijk genoeg.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *