Nepal-ramp kreeg voor tv-kijker een gezicht

Het tastbare, maar ook hoopvolle gezicht van de ramp in Nepal: Pemba Tamang.
Het tastbare, maar ook hoopvolle gezicht van de ramp in Nepal: Pemba Tamang.

Het werd aangekondigd als een actiedag voor Nepal, maar de kijker merkte daar betrekkelijk weinig van. Geen avondvullende inzamelingsshow met bellende BN’ers, maar hier en daar een voorlopige opbrengst in live-programma’s van NPO, RTL en SBS. En tussendoor spotjes waarin beroemdheden als Frank de Boer en Isa Hoes ons opriepen te storten op giro 555. Verder konden we vrijdagavond gewoon kijken naar ‘Witse’en ‘Blik op de weg’.

Radio 2 was wel de hele dag in touw en zond live uit vanaf de Amsterdamse Hallen, het zenuwcentrum van ‘Nederland helpt Nepal’. Gelukkig hadden we op tv de nieuws- en actualiteitenrubrieken. Die probeerden bij de kijker de hoop levend te houden op overlevenden in het aardbevingsgebied. Zo berichtte ‘EenVandaag’over  Pemba Tamang, een tiener die in Kathmandu na vijf dagen ademend onder het puin vandaan was gehaald. “Hij leefde op twee pakjes boter en zoog aan een nat kledingstuk om vocht binnen te krijgen”, wist verslaggever Herman Zaalberg. “Er is nog steeds hoop”, zei hij, “want bij de aardbeving in Haïti werden na 27 dagen nog mensen gered.”

Goede moed was er ook bij actievoorzitter Gijs de Vries. Die verwachtte in ‘RTL Nieuws’een hoge opbrengst, omdat Nepal een sympathiek boeddhistisch land is, en geliefd bij bergtoeristen. Bovendien, voegde hoogleraar filantropie Theo Schuyt daar aan toe, geven kijkers liever voor natuuurrampen dan voor oorlogsgebieden. “De idee is: ach, zo’n natuurramp, daar kunnen die mensen niets aan doen, en het kan ons ook overkomen.”

Zo blijkt, de kijker heeft bij elke ramp (onbewust?) z’n eigen innerlijke kompas. Geen  beelden, geen opbrengst. Zie ebola. Van de aardbeving zijn beelden in overvloed. “Dat zal goed uitpakken voor de inzameling”, vermoedde Ardy Stemerding in het ‘Journaal’. Gelukkig steeg de opbrengst sneller dan het aantal doden. Stond de teller in ‘DWDD’nog op 5,2 miljoen euro, ‘Pauw’maakte rond middernacht de (bescheiden) eindstand bekend: ruim 8,5 miljoen.

Het optimisme over mogelijke overlevenden was inmiddels verdwenen. “De Nederlandse reddingsteams zijn weg, naar overlevenden wordt niet meer gezocht”, meldde Astrid Kersseboom zaterdag in het ‘Journaal’. Verslaggeefster Marieke de Vries illustreerde wat voor verloren gevoel dat vertrek moet hebben gegeven bij de Nepalezen. We zagen bergdorpen volledig in puin, met daartussen dolende inwoners. Joeri Boom berichtte vanuit Kathmandu dat duizenden plekken nog steeds zijn verstoken van noodhulp, dat wonden niet worden verzorgd en kinderen lijden aan longontsteking.

Maar ook daar waar de hulp wél op gang kwam, was het dikwijls een chaos. Herman Zaalberg sprak vanuit het dorp Shaku over de wirwar van hulpverleningsorganisaties. Dat is een tragische kant van rampenbestrijding. Lees ‘De crisiskaravaan’maar van Linda Polman. Mariëlle Tweebeeke (‘Nieuwsuur’) en Jeroen Pauw vroegen zich af of de ingezamelde gelden wel  goed zullen terechtkomen in het corrupte, trage Nepal. Een gewettigde vraag.

Maar waarschijnlijk verging het de meeste kijkers zoals u en mij. We werden ook nu weer geraakt door het kleine verhaal, dat een immense catastrofe een tastbaar, maar ook hoopvol gezicht gaf: de tiener Pemba Tamang. En we doneerden.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *