Matthijs van Nieuwkerk is onze nationale Prozac

Jubilerende Matthijs bedankt tafelheer Marc-Marie.
Jubilerende Matthijs bedankt tafelheer Marc-Marie.

‘De wereld draait door’ is als een stamkroeg. Er wordt gelachen en geflirt, geruzied en gehuild, gezongen en gedanst. Tien jaar bestaat het paradepaardje van de Vara nu, en dat werd zaterdagavond gevierd. Met een jubileumshow die niet eens zo heel erg veel verschilde van een gewone uitzending.

Oké, studio en praattafel waren groter dan normaal, maar de sfeer was vrolijk als altijd. Uitbundig, vol levenslust. Dáárom gaat ‘DWDD’ na één decennium nog steeds niet vervelen: je wordt er blij van. In die zin een on-Nederlands programma: geen gezeur en gemopper. Matthijs van Nieuwkerk is ons nationale anti-depressivum.

Maar hij is meer: een volksverheffer in een tijd dat dat woord taboe lijkt. Hij brengt op lichtvoetige wijze cultuur, literatuur en wetenschap in meer dan één miljoen huiskamers , en maakt daarmee een oud Vara-ideaal waar. Zaterdag zagen we een mini-opera over de Elfstedentocht. Mart Smeets had het libretto geschreven. Een sportieve geste van Van Nieuwkerk, want hoe lang is het geleden dat Smeets de Vara-coryfee toebeet dat ‘hij nog stommer was dan hij eruit zag?’

Dat fragment kwam nog even voorbij, evenals allerlei ander gekibbel: Theo Maassen versus Patricia Paay, Jort Kelder versus Pieter Storms (matten na afloop!) en Van Nieuwkerk versus Martijn van Dam. Ik zei het al: ‘DWDD’ is een kroeg. Lief en leed zetelen broederlijk naast elkaar aan de toog, maar het lief wint (meestal).

Er gebeurt áltijd wat: Claudia werpt een glas water in het gezicht van Prem (terecht, natuurlijk), René Gude vertelt met gebroken stem over zijn naderend levenseinde, iemand gaat op tafel dansen. Of een tafelheer onthult na zoveel jaar dat hij een pruik draagt. Van Nieuwkerk wist de datum nog precies: “Marc-Marie vertelde het mij op 13 februari 2009.”Diezelfde avond wist heel Nederland het. De pruik ging af. Voorgoed. Al was ze zaterdag een running gag in de jubileumshow.

Het leven wordt gevierd in ‘DWDD’. Dit weekend met een ode aan Aretha Franklin. Waarom? Omdat haar muziek vlak voor uitzendtijd altijd klinkt in de ‘DWDD’-studio. “Een soort bijgeloof”, vertelde Van Nieuwkerk. Zo kreeg de kijker een aardig blikje achter de schermen.

Maar waar was Charles Aznavour?! Hij zat wél in ‘Koefnoen’, dat de satire ‘De wereld draait deur’ bracht (de Avro hè, vandaar dat ‘deur’). “It’s been ten years”, zong ‘Aznavour’, “well then cheers, and bon chance.”

‘DWDD’ hield het bij artiesten uit eigen school. Hoeveel nieuwe talenten zijn niet ontdekt of groot geworden dankzij dit programma? Zaterdag brachten tien zangers van ‘DWDD recordings’ een hartroerende versie van Joe Cockers evergreen ‘With a little help from my friends’.

En de tafeldames Halina Reijn, Claudia de Breij en Leona Philippo vertolkten ‘Stand by your man’. Een twijfelachtig eerbetoon aan feestvarken Van Nieuwkerk. Immers, hoe complimenteus is het om te horen dat je ‘after all just a man’ bent? Maar de presentator reageerde met kushandjes. Beide benen op de grond, ondanks al het succes. Ook dat hoort bij een stamkroeg. Alleen, één verschil met een gewone bar: bij ‘DWDD’ gaat zelden iemand met een kater naar huis. Nou ja, La Paay dan. En Storms. En van Dam eigenlijk ook wel…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *