Leuk jubileumfeest, daar bij die KRO

Het bleef maar in mijn hoofd rondspoken: Waar was Hans van Willigenburg in ‘De Reünie’? Waarom vierde de KRO zijn 90-jarig jubileum zonder de man die 26 jaar lang hét vlaggenschip was van de katholieke omroep? Enfin, de KRO gebeld. “Van Willigenburg was uitgenodigd, maar had geen belangstelling”, luidt daar het antwoord.

Misschien niet zo verwonderlijk. De presentator (‘Rondje Theater’, ‘Klassewerk’, enz.) werd in 1993 bruusk en zonder salaris aan de kant gezet wegens de ‘verjonging’. Daarna zweeg de KRO hem in alle talen dood. Van Willigenburg  herinnert zich: “Bij het 75-jarig bestaan heeft de KRO mij overal uitgeknipt en zelfs mijn naam niet genoemd.  Daarom had ik nu niet zo’n zin om op het jubileumfeestje te komen.” Ook in ‘De Reünie’ van afgelopen zondag waren tv-beelden van de oud-KRO-coryfee met chirurgische precisie weggemonteerd. “Niet expres, hoor”, zegt de KRO. Jaja.

De KRO had zijn tijd beter kunnen besteden aan een behoorlijke reportage over het nieuwe Rotterdam in ‘Brandpunt’. Wat we  daar zagen was rammelend en vooringenomen. Rotterdam smijt met geld om maar in de populaire lijstjes te komen (Lonely Planet, New York Times), en ondertussen verpauperen de achterstandswijken in Zuid.

‘Brandpunt’ had niemand minder dan een oud-stads-voorlichter opgespoord (lang moeten zoeken?) om haar loze aannames te stutten, maar enige uitleg van bijvoorbeeld burgemeester Aboutaleb over de werkelijke achtergrond van de Rotterdamse bouwplannen ontbrak. Zou het stadsbestuur met ambitieuze projecten als de Markthal wellicht de lokale economie willen stimuleren? Natuurlijk! Maar dat paste niet in deze reportage. Het enige wat ‘Brandpunt’ ons toewierp was een vaag citaat van wethouder Adriaan Visser: “Een gemeente moet nu eenmaal vooruit kijken.”

En we kregen te horen (van die oud-voorlichter) dat in Zuid de Carnissetuin moet verdwijnen. Het beeld dat gevestigd moest worden was duidelijk: Rotterdam is alleen maar uit op glamour en de arme sloeber is daarvan de dupe. Zou het echt? Aan het miljoenenplan om Zuid op te knappen werd nauwelijks aandacht besteed.

Onthullender was ‘Niet lullen maar poetsen’ van Rutger Castricum (PowNed). We kregen een kijkje in het ‘rijke’ deel van Rotterdam – de wijk Hillegersberg – en dat was schrikken. Als geboren en getogen Maasstedeling weet ik uiteraard dat er zoiets bestaat als Rotterdamse chic, maar dat dat leidt tot botox-injecties op je 22ste was nieuw voor mij. Twee jongens, Koen en Gigi (inderdaad een naam die je slechts in zeer bepaalde Rotterdamse straten tegenkomt), halen geregeld een spuitje in de beauty-kliniek. “We werken voor het geld, en voor de rest is het leven een feest”, zei Koen.

Tja, Rotterdamse chic, je hoort toch altijd weer die natte ‘t’. En aandoenlijk eenvoudige filosofietjes als: Succes is een keuze. We zagen ook een familie die van A tot Z functioneert volgens het businessmodel. Zelfs vakanties worden daar voorbereid via power point presentaties.

Zo raakte ik in twee tv-avonden driemaal ontgoocheld: één keer over het wegmoffelen van Hans van Willigenburg, vervolgens over het eenzijdige beeld van wereldstad Rotterdam en ten slotte vanwege de ondraaglijke rijkdom in Hillegersberg.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *