Koppige kokosnoot

Sinds een paar weken ligt in de fruitschaal een voor mij onhandelbare vrucht. Het is een kokosnoot. Niet bepaald de schoonste onder Gods creaties: opgeblazen, ruw  en bijzonder slecht gekapt. Elke ochtend bij het sinaasappels persen staart de noot mij dwingend aan. Alsof ze wil krijsen: “Klief mij!” Maar dat is nu juist het probleem: ik weet niet hoe dat moet. Nooit eerder een vrucht als deze over de vloer  gehad.

De wijze waarop de kokosnoot zich toegang heeft verschaft tot mijn woning, is op zijn minst discutabel. Ze kwam mee als bijvangst van een bezoek aan Amsterdam. Dat zit zo. In de hoofdstad vond bij de P.G. Wodehouse Society een sterke verhalen wedstrijd plaats, geheel in de geest van de in 1975 overleden Engelse schrijver – Wodehouse dus -, wiens literaire erfgoed het genootschap in ere wenst te houden.

Mijn sterke verhaal luidde als volgt: in 1998 waren collega Renate van der Zee en ik in Londen voor een artikel over de Ierse auteur Oscar Wilde. Onderdeel was een interview met Merlin Holland, kleinzoon van Wilde, die juist een boek had geschreven over zijn beroemde grootvader. Uiteraard ging het gesprek ook over de detentie van Wilde vanwege diens homoseksuele verhouding met lord Alfred Douglas. Twee jaar zat hij in de cel, min of meer door toedoen van Douglas’ vader, de markies van Queensberry.

En nu komt het: tijdens het interview ging de telefoon. We hoorden Holland mompelen over ‘samen eten’ en ‘een goede fles wijn.’ Na het ophangen zei hij: “Dat was de kleinzoon van Queensberry. We hebben zaterdag een eetafspraak.” Moraal: de tijd heelt alle wonden; waar de grootvaders elkaar naar het leven stonden, zijn de kleinzoons dikke vrienden. De P.G. Wodehouse Society, een verzameling amusante anglofielen, vond het (overigens waargebeurde) verhaal net niet sterk genoeg voor de jackpot, maar wel voor de tweede prijs. En sindsdien zit ik dus met een kokosnoot in de huishouding, à la Wodehouse’s roman ‘Love among the chickens’.

Wat nu? Op internet is veel over de kokosnoot te vinden. Dat de vrucht oorspronkelijk afkomstig is van de kokospalm in Sri Lanka, en haar vruchtvlees niet vlezig smaakt maar vezelig. De noot zeer geneeskrachtig is, goed voor lever, nieren, hart en bloedvaten. Dat kokoswater veel wordt gebruikt als sportdrank. Er zelfs een kinderboek aan de tropische verrassing is gewijd, getiteld ‘Het kleine draakje Kokosnoot’(‘wanneer je het boek openslaat, sta je meteen oog in oog met Kokosnoot en zijn vader Magnus’). En dat je van de harde schaal mooie decoraties kunt maken.

Maar dan moet je de noot dus wel eerst hebben gekraakt. Ook daarover vele tips op het wereldwijde web. Ik koos voor de eenvoudigste: ‘Pak een hamer en een schroevendraaier met ronde kop. Plaats de noot op een doek, zet de schroevendraaier in de ogen van de vrucht en geef er met de hamer een forse tik op.’ Ik haalde het gereedschap uit de schuur, en volgde braaf de instructies: noot op doek, knal met hamer.

Maar hoe hard ik ook sloeg, het lukte niet. De ogen vlogen er uit, de noot bleef potdicht, zelfs na een  keiharde confrontatie met de keukenvloer. Ik vrees dat ik zit opgescheept met een bijzonder koppige kokosnoot.

Een kokosnoot is geen schone creatie: opgeblazen, ruw en slecht gekapt

https://www.trouw.nl/home/mijn-sterke-verhaal-won-niet-de-eerste-prijs-ik-ontving-wel-een-kokosnoot-die-ik-niet-open-krijg~a033d259/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *