Joosten té ambitieus met Anne Frank-film

Vara-ster Astrid Joosten kennen we vooral van ‘Twee voor twaalf’en ‘Kanniewaarzijn’, en minder van  documentaires. Toch maakte ze vier jaar geleden ‘De magie van Mandela’, en nu ‘De magie van het dagboek van Anne Frank’. Leidraad is in beide gevallen: wat is de betoverende kracht van deze iconen van de vrijheid? Vervolgens zoekt Joosten antwoorden bij beroemdheden met brains.

Voor die aanpak valt veel te zeggen. Immers, voor de hand liggende vragen zijn vaak de beste, en je mag ervan uitgaan dat ze ook bij de kijker leven. Geen ingewikkelde geschiedkundige of politieke kwesties, maar een aanpak dicht bij jezelf, zo heb ik het genoemd in het profiel dat tv-maker Han Peekel op Koningsdag over Joosten uitzond.

En naar beroemdheden kijken we graag. In haar Anne Frank-docu komt Joosten op de proppen met indrukwekkende namen: Stevie Wonder, Whoopi Goldberg, ds. Jesse Jackson, Dan Brown, Gloria Estefan, en ga zo maar door. Petje af dat een tv-maakster uit ons kleine landje al deze grootheden voor de camera heeft gekregen. Een prestatie die nog meer indruk maakt, als je weet dat Joosten een financieel offer heeft gebracht: twintigduizend dollar om lid te worden van het Clinton Global Initiative. In dat netwerk heeft ze vele van haar interview-partners ontmoet. Joosten loopt met haar donatie niet te koop, daarom vertel ik het hier maar even. Want het zegt iets over haar drive.

Joostens film is in zekere zin een openbaring. Ik denk dat niet veel kijkers wisten dat Anne Frank wereldwijd nog altijd zó leeft. In Argentinië geldt ze als rolmodel in de prille democratie. En ook, of misschien juist, in voormalige fascistische naties als Japan en Duitsland is ‘Het dagboek van Anne Frank’een inspiratiebron. Een Duitse jongen, op bezoek in  Bergen Belsen, vertelt dat hij zich soms schuldig voelt voor wat zijn land in de wereld heeft aangericht.

Maar de meeste boodschappen zijn optimistisch. Mensen voelen zich gesterkt door het positivisme in Anne’s dagboek. Dan Brown: “Een warme harmonie tussen haar hart en jouw verstand.” Mark Rutte: “Een boodschap van veerkracht.” Carice van Houten: “Een vriendin tegen wie ik opkijk.” Gloria Estefan: “Een eerbetoon aan de schoonheid van het menszijn.”Gediscrimineerde zwarte Amerikanen putten hoop uit het epistel van een Hollands-joods pubermeisje. Die kracht van het dagboek heeft Joosten uitstekend in beeld gebracht. En dat de docu daarmee ook een educatieve waarde heeft (tegen racisme en onderdrukking) is mooi meegenomen.

Maar… Het  is allemaal te veel. Joosten laat ons de halve wereld zien, tot Noord-Korea aan toe (de les die ze daar uit Anne Frank trekken – vernietiging van de VS en zijn bondgenoten – had de maakster trouwens wat sarcastischer mogen benaderen), en de kijker holt er hijgend achteraan. Het is Joostens hang naar volledigheid, door John de Mol aangehaald in het al genoemde Peekel-profiel (zondag herhaling), die zich hier wreekt. Ze had óf meer moeten schiften óf meer zendtijd moeten krijgen.

Nu blijf je door die tomeloze aaneenschakeling van korte interviews soms met prangende vragen achter. Waarvan de belangrijkste: Waarom is Anne Frank in allerlei landen verplichte lesstof behalve in Nederland?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *