Is er eigenlijk een mevrouw Aboutaleb?

Ahmed Aboutaleb te gast bij Wilfried de Jong.
Ahmed Aboutaleb te gast bij Wilfried de Jong.

We zouden de mens achter Ahmed Aboutaleb te zien krijgen, was ons toegezegd. Bij dat soort aankondigingen vraag ik me altijd af: waarom toch? Niets tegen de mens Aboutaleb uiteraard, maar is zijn publieke functioneren voor ons burgers niet vele malen belangrijker? Waarom toch steeds die ‘verhuman-interesting’ van politiek verantwoordelijken?

Maar goed, de keuze was gemaakt, en ‘Zomergasten’ beloofde ons ‘een Aboutaleb zoals we die nog nóóit hadden gezien.’ Aboutaleb zou wel een heel slechte politicus zijn als hij ondanks al zijn mens-zijn toch niet wat politieke uitspraken rondstrooide. En inderdaad: niet meer bouwen in Midden-Delfland, randgemeenten naar de gemeente Rotterdam en geen Nationale Politie. Internationaal pleitte hij voor herstelbetalingen aan Afrika.

En oh ja, hij zei ook nog iets over het gewicht van de stad als bestuursorgaan. Dat zou het belang van de staat gaan overschaduwen. De stadseconomie zou leidend worden met recyclebaar afval en maatpakken regelrecht uit de 3D-printer. De burgemeester van Rotterdam was overal op voorbereid, zei hij. En zo zag hij er ook uit: spits, alert en rap van de tong. Zelfs zijn imitatie van Simon Carmiggelt (’een helaas vergeten schrijver’) leek ingestudeerd.

Waar houdt de mens Aboutaleb zoal van? Nou, dat loopt nogal uiteen. Van Vader Abraham tot Arabische poëzie. We maakten kennis met de bloemrijke Arabische dichtkunst bij monde van de Syriër Adonis (door Aboutaleb in het Nederlands vertaald) en een Soedanese dichteres. De laatste trad op tijdens ‘Prince of Poets’, een soort Arabische ‘Idols’ voor dichters. “Ik ben voor de helft vervuld van duisternis”, declameerde ze. Een protest tegen de dictatuur in Soedan. Als kijker besefte je weer hoe prachtig verzetspoëzie kan zijn, een dichtvorm die we in het Nederland van na WO II zijn ontwend.

Aboutaleb gelooft erg in deze verzetspoëzie, vooral van vrouwen. De zachte krachten zullen volgens hem uiteindelijk winnen. Het Arabische feminisme moet daartoe nog wel krachtiger worden. De Arabische wereld wemelt immers nog van de dictators, wist Aboutaleb, en de culturele en wetenschappelijke ontwikkeling liggen er zo goed als stil. Ook zijn eigen geboorteland Marokko spaarde hij niet: een zeer gebrekkig parlement.

Ach, echte natuurlijke leiders waren er niet meer, vond Aboutaleb. Die waren met Gandhi en Mandela wel uitgestorven. Waarop een hele reeks open deuren volgde, van het belang van geweldloos verzet tot de veel te late erkenning van de Srebrenica-genocide.

En zo kabbelde het gesprek met gastheer Wilfried de Jong voort. Slechts heel af en toe veerde je op uit je stoel. Bijvoorbeeld toen Aboutaleb zich heel persoonlijk richtte tot Wilders. “Minder Marokkanen, zegt hij, maar betekent dat dat Wilders mijn vader gaat ophalen? Mijn vader is bang, en blij dat hij een tweede huisje heeft in Marokko.”

Hebben we de mens Aboutaleb beter leren kennen? Zeer ten dele. Hij is een ‘diepgelovig moslim’, met veel respect voor het christendom, maar we hoorden niet of zijn religie een rol speelt in zijn politieke handelen. Zelfs niet of de feministisch-gezinde burgervader een vrouw heeft. Of nageslacht. Wel heeft hij een zus. Die is arts.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *