Het laatste nieuws uit mijn meterkast

Weken van tevoren was de brief al door de bus gedwarreld: ‘Uw elektriciteits- en gasmeter is verouderd, en toe aan vervanging. Dat doen wij gratis voor u. Afspraak met onze monteur graag bevestigen via internet. Met vriendelijke groet, Stedin, netbeheerder voor gas en elektriciteit.’

Bij de brief zat een kartonnen velletje met niet minder dan dertien tips over hoe de komst van de monteur te prepareren. Zoals: verwarm alvast water voor, in verband met koffie of flesvoeding, zet tevoren de verwarming iets hoger op een frisse dag, informeer vooraf uw alarmcentrale, schakel uw vaste telefoon door naar uw mobiel, open uw elektrische rolluiken, haal de stekkers van gevoelige apparaten uit het stopcontact, enzovoort.

Maar de belangrijkste tip was ongetwijfeld: maak vooraf de meterruimte helemaal leeg, zodat de monteur overal goed bij kan. Een mooie gelegenheid die kast eens flink uit te mesten. Ik trof er de wonderlijkste zaken, zoals drie flessen tapijtreiniger, terwijl ik niet eens tapijt heb! Weg ermee. Verder een muizenval uit circa 1892 – in twintig jaar geen knaagdier gezien – en talloze flessen schoonmaakmiddel, allemaal half vol. Drie flessen ammoniak werden er één. Voor glasseks hetzelfde recept. Ziezo, dat ruimde lekker op.

Stedin werkte hard om mij verder in te wijden in het heerlijke dat komen zou. ‘Onze monteur is er klaar voor’, luidde de opgewekte sms twee dagen van tevoren. En op de dag van het grote gebeuren zelf, om 7.22 uur precies: ‘Vandaag komt onze monteur bij u langs. U bent de eerstvolgende in zijn planning!’

Aandoenlijk toch dat zelfs van zoiets prozaïsch als het plaatsen van nieuwe meters een belevenis van formaat wordt gemaakt. Of is het ‘t streven naar perfectie in een tijd waarin vergissingen niet meer worden geduld? Met een instructielijst waarvan ernst en lengte een vijandelijke aanval doen vrezen.

Hoe dan ook, toen de monteur eenmaal aanbelde verkeerde ik in koortsachtige staat, ongeveer zoals in mijn kindheid wanneer Sinterklaas in aantocht was. “Wilt u iets drinken?”, vroeg ik gejaagd zodra hij binnen was. “Nee, dank u”, schudde hij zijn hoofd.

Om toch maar een soort gesprek te hebben ratelde ik dat ik geen water had voorverwarmd voor koffie of flesvoeding, noch de verwarming hoger gezet, de alarmcentrale geïnformeerd, de vaste telefoon doorgeschakeld of de stekkers uit het stopcontact gehaald. “Is dat erg?”, vroeg ik gespannen. “Nee, niet erg”, antwoordde hij, al werkende. “U moet alleen de computer en de tv uitzetten.” Zo wijdlopig de briefing zo zwijgzaam de monteur. Ik kon hem maar beter met rust laten.

Al binnen een uur had hij de nieuwe digitale meters keurig gemonteerd. ‘Het zijn slimme meters, die de standen automatisch doorgeven aan uw energieleverancier, dus daar heeft u vanaf nu geen omkijken meer naar’, jubelde Stedin in zijn brief. De monteur controleerde nog even of het gas het deed, knikte zwijgend van ja, en gaf met de deurknop in de hand een goede tip ten afscheid: “U moet uw c.v.-ketel bijvullen.”

Diezelfde dag nog rolde er een vragenlijst in mijn mailbox. Hoe ik het bezoek van de monteur had ervaren. Waarmee de voorstelling van Stedin compleet was: een voorzit, een première en een nazit.

Aandoenlijk toch dat zelfs het plaatsen van nieuwe meters een belevenis wordt

https://www.trouw.nl/home/hooggespannen-was-de-verwachting-over-het-meterkastbezoek~afc89e84/

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *