Het Jagershuis staat er nog

Ik ging naar Hoek van Holland. Niet omdat het strandweer was – het regende en woei -, maar omdat er een gekke zaak speelt rond restaurant Het Jagershuis. En overal waar een gekke zaak speelt, daar wil ik zijn. Rond lunchtijd klopte ik aan bij het elegante etablissement aan de Badweg.

Aan een ronde tafel zaten wat mensen in overleg. Ik vroeg of een van hen de eigenaar was. “Ja”, reageerde een oudere heer, “dat ben ik, Moeman.” Ik informeerde of hij voelde voor een interview. Nee, zei hij. En zo stond ik binnen één minuut weer op de stoep. Samen met mijn gekke zaak.

Een dag eerder had ik een brief gelezen van b en w van Rotterdam. Aan de gemeenteraad delen ze mee dat Het Jagershuis en de daarachter liggende waterbunker voorlopig  worden aangewezen als gemeentelijk monument. Voorlopig, omdat eerst nog de eigenaar en andere betrokkenen hun zienswijze mogen ontvouwen en er daarna een advies moet komen van de welstandscommissie.

Als lezer denk je: waarom niet gewoon gewacht op die adviezen, en dan meteen een definitief besluit genomen? Tja, het heeft er alle schijn van dat de gemeente eieren voor haar geld heeft gekozen. Dat staat natuurlijk niet in die brief, maar feit is dat er al een heel plan klaar lag om Het Jagershuis te slopen en op die plek negentien appartementen te bouwen.

Het zou vanwege de omgeving een ‘bunkerachtig complex’ worden, met de waterbunker als welnessruimte. Projectontwikkelaar Alexander Bouhuisen uit Naaldwijk: “De welstandscommissie had ons plan al goedgekeurd, we zouden uiterlijk begin volgend jaar willen bouwen.”

Maar daar kreeg Cor Quist lucht van. De voorzitter van Vesting Hoek van Holland vroeg zich op de Westlandse tv af: waar zit het ‘culturele verstand’?  “In 1942 is dit restaurant als Wehrmachtsheim neergezet voor Duitse soldaten om er een hapje te eten.” Militair erfgoed dus, deeluitmakend van de Duitse verdedigingslinie langs de Europese kust, de zogeheten Atlantikwall.

Korte tijd later sloeg ook een aantal erfgoedorganisaties, waaronder Roterodamum, alarm. Het Jagershuis moest direct monument worden om het te behoeden voor sloop. Drie weken later kwam het college met zijn ‘voorlopig-brief’, waardoor het hele bouwplan nu op losse schroeven staat.

Is Quist tevreden? “De eerste slag hebben we gewonnen”, antwoordt hij, “maar nu het vervolg nog.” Nog steeds kwelt hem de vraag wat er is misgegaan aan de Coolsingel. “De historische kennis moet toch 0,0 procent zijn, als je bijna zo ver bent om een bouwplan als dit uit te voeren. En dat terwijl de provincie de Atlantikwall heeft aangewezen als erfgoedlijn.”

Vervolgens telefoneer ik met Luuk de Boer, bestuurslid van Historisch Genootschap Roterodamum. Hij zegt: “Rotterdam onderhoudt een merkwaardige relatie met haar verleden. Aan de ene kant lijkt er een groeiend geschiedkundig besef te zijn dat gebouwen hun eigen verhaal vertellen. Aan de andere kant worden tachtig jaar na het bombardement gebouwen met een oorlogshistorische context gewoon met sloop bedreigd.” Ik bel ook met Bouhuisen. “Ik reken er nog steeds op dat het bouwplan doorgaat”, zegt hij.

Tot slot neem ik contact op met het stadhuis: berust de voorgenomen sloop  van Het Jagershuis wellicht op een blunder? En toen bleef het stil.

Hoe militair erfgoed bijna ten prooi viel aan de slopershamer

https://www.trouw.nl/cultuur/het-wehrmachtsheim-in-hoek-staat-er-voorlopig-nog-wel~aba1c22f/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *