Helaas is de ‘Hond’ voorgoed uitgeblaft

Fan verbijt haar tranen over verdwijnen 'Man bijt hond'.
Fan verbijt haar tranen over verdwijnen ‘Man bijt hond’.

Op tv wordt alles om de zoveel tijd vervangen, maar met ‘Man bijt hond’ hadden ze dat niet moeten doen. Na zestien jaar is het nog steeds een fris en opgewekt programma, en bovendien enig in zijn soort. Een uniek podium voor de gewone man en vrouw met een bijzonder verhaal.

In deze afscheidsweek zagen we een jonge Chinese vrouw, die naar Nederland emigreerde vanwege Nijntje. Grenzeloos verliefd was ze op de schepping van Dick Bruna. “Voor je grote liefde heb je alles over”, legde ze uit. De vrouw had zelfs haar voornaam laten veranderen in Nijntje.

Tja, aan sommige ‘Hond’-deelnemers lijkt een feestelijk steekje los, maar paradijsvogels zijn het stuk voor stuk. Neem Vrolijke Toon, die aan elke gebeurtenis een positieve draai geeft. En die zijn levensvreugde zelfs in zijn kleding uitstraalt: bloemetjesbroek met bont gekleurd hemd. “Achter de wolken schijnt de zon”, riep hij deze week op de afscheidsparty van het programma in theater Gooiland, waar kijkers en deelnemers bijeenkwamen.

De Veerkampjes, die aan ‘Man bijt hond’ zowaar een cultstatus en een SBS-realitysoap overhielden ontbraken, maar wel waren er de altijd lachende Huug Bosse en de excentrieke boer Frans Zwaagstra. En Michael Abspoel natuurlijk, de man die met zijn karakteristieke, en volgens sommigen irritante, stem het handelsmerk was van het programma. “Man bijt hond’ zal gemist worden”, waarschuwde hij via de camera de Hilversumse omroepbazen. “Het was geen gewoon programma, we bouwden iets op met de kijker. We werden familie.”

Sommige kijkers konden hun tranen nauwelijks bedwingen. “Het moet blijven”, riep een vrouw met verstikte stem, “het is tv op z’n puurst.” “We moeten weg, omdat we te weinig jongeren trekken”, riep ‘Man bijt hond’ tegen twee passerende fans, die – toevallig of niet – wél jong waren. En zo gebruikte de NCRV haar laatste ‘Hond’-zendtijd voor een slim staaltje omroeppolitiek.

Maar we werden op de valreep ook getrakteerd op een blik achter de schermen. Woensdag was ‘De Babbelbox’ aan de beurt, de rubriek waarin mensen hun hart mogen luchten over kleine actualiteiten. Aardig om te zien dat dat minuutje de makers een hele werkdag kost. Om negen uur wordt een onderwerp uit het nieuws geprikt. Daarna met de babbelbox naar CS Den Haag, mensen zoeken die voor de camera willen. Vervolgens monteren en hup om vijf uur klaar.

Ditmaal ging het over de Nationale Broer- en Zusdag. Wat wilt u uw broer of zus vertellen, was de vraag. “Kom gauw weer eens vegetarisch eten, Koos”, zei een vrouw, “want we zien elkaar veel te weinig sinds het overlijden van onze ouders.” Ook dát was ‘Man bijt hond’, een herkenningsmelodie voor de kijker, nee meer nog, bindmiddel in een uiteenvallende samenleving. Niet voor niets won het NCRV-succes op het Televiziergala in 2011 de prijs voor het beeldbepalendste programma in 60 jaar tv-geschiedenis.

‘Man bijt hond’ liet ons het alledaagse leven zien van de man en vrouw in de straat. Vaak op het randje van ironie, en soms net eróver. Toch werd het nooit moedwillig kwetsend. En af en toe voelden we het schrijnen: achter de voortdurende lach van Huug Bosse zat een droevig verhaal over een narcose. Vanavond is de ‘Hond’ voorgoed uitgeblaft. Jammer.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *