Gezegend de man die niest

Als het even kan begin ik de dag om negen uur met de ochtendbladen in mijn favoriete café. Soms koop ik vooraf bij de kiosk nog een paar buitenlandse kranten. Meestal de Frankfurter Allgemeine en The Times, maar de laatste tijd ook vaak The Daily Telegraph. Dat komt door Patrick van IJzendoorn, correspondent van de Volkskrant in Londen. Op 2 januari publiceerde hij een uiterst smeuig verhaal over de brievenrubriek van The Daily.

nies1

En terecht, letters to the editor is om te smullen. Zo schreef op 8 januari David Williams uit Exeter (Devon): ‘Ik kom ‘s avonds om half zes thuis, en mijn vrouw en ik proberen om half acht klaar te zijn met eten. Vaak moet ik aan het eind van de maaltijd niezen, soms wel tien minuten achter elkaar. We komen er maar niet achter wat de oorzaak is. Er lijkt geen verband te bestaan met het genuttigde voedsel, temperatuurwisselingen of de kleur van de wijn.’

David Williams moet wel een royale man zijn. Hij had kunnen volstaan met: ik krijg altijd een niesbui na het eten, wie weet een oplossing? Maar dat doet hij niet. Hij schenkt ons iets waar we strikt gesproken geen ‘recht’ op hebben: een inkijkje in zijn leven. We zien het helemaal voor ons: half zes thuis, samen met vrouwlief aan tafel (‘nog geniest vandaag?’), flesje wijn er bij. ‘Wit of rood?’, vraagt mevrouw Williams nog. ‘Ach schat, maakt niet uit. Ik nies toch wel.’ En verdraaid, om half acht precies barst het weer los. Toch maar eens een briefje aan The Daily. ‘Meal time blessings’ zet hij er boven. Een tafereeltje van groot huiselijk geluk. Van vertrouwen ook. Immers, hoe makkelijk belandt zo’n brief niet in de krochten van internet?

Een magisch soort nieuwsgierigheid welt op. Wat voor man zou dat zijn, die David Williams in dat mooie Exeter? Wat voor werk zou hij doen, hoe heet zijn vrouw, wat hebben ze gisteravond gegeten, wat voor wijn (Engelse? Is die dan lekker? Oh, de mousserende wel?), niest hij al lang, is hij er voor naar de dokter geweest, zijn er reacties geweest op zijn brief, enzovoort?

Het telefoonboek van Exeter op internet vermeldt vijf families D. Williams. Van één wordt het telefoonnummer niet genoemd. Van drie blijkt het nummer niet te kloppen. Dan blijft er nog één over. Een vrouw. ‘Good evening, are you mrs. Williams?’. ‘No, I am not.’ Strange…

Dan maar een telefoontje naar The Daily Telegraph. Kate, redacteur brieven, stelt voor: ‘Schrijft u mij een email, dan stuur ik die door aan mr. Williams.’ Twee beklemmende avonden volgen: half acht Engelse tijd, Williams moet zijn niesbui onderhand onder controle hebben. Hij kan nu elk moment bellen. Kom maar op, mr. Williams, de vragenlijst ligt klaar naast de telefoon! Maar helaas. Geen signaal uit Exeter.

Maar toch dit stukje, al zal Williams het waarschijnlijk nooit lezen. Of zelfs maar vermoeden dat een Trouw-verslaggever zich een hele wereld heeft verbeeld rond een niesbui aan een eettafel in zuidwest-Engeland. ‘Bless you, mr. Williams’, prevel ik. En blaas mijn heilwens de Noordzee over, richting Exeter.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *