Geen trein

Maandagochtend om kwart voor zes liep ik al op straat. Een magische ervaring. Alle buren sliepen nog, net als de vogels. Over het natte trottoir wandelde ik van mijn huis naar de Statenweg, waar twee mannen stonden te wachten op de eerste bus. Enkele minuten later, op de Stationssingel, was het eerste geluid hoorbaar: een voorbijzoevende taxi. Daar ook het eerste gekwinkeleer, en de eerste man met smartphone.

Maar op Rotterdam Centraal, mijn reisdoel, geen eerste trein. Ik wist waarom: staking. “Met 66 jaar willen we met pensioen”, legde een NS-beambte uit. “Daarom rijden we 66 minuten niet. Om zes over zeven beginnen we weer.” Vanaf de perrons kwamen spoorcollega’s per roltrap uit de nachtdienst. “Welterusten, slaap lekker”, werd hun toegeroepen.

De hal lag er stil en verlaten bij. Twee zwervers in slaapzak deden een dutje. Alle winkels waren nog dicht, behalve de Kiosk. Ik haalde er een kop koffie, en sprak twee Hongaren die met de trein naar Eindhoven Airport moesten. “We zijn een beetje nerveus, want om negen uur gaat ons vliegtuig richting Boedapest. Misschien nemen we een taxi naar het vliegveld.” Vervolgens vroeg ik drie gele hesjes om commentaar, maar die zeiden: bel de persvoorlichting maar. Tja…

Even verderop bevonden zich een man en een vrouw, die niets van de staking af wisten. Ze zaten al sinds zes uur op de trein naar Den Haag  te wachten. “We komen nu een uur te laat op ons werk. Maar ja, overmacht, hè?”, zei de man.

Buiten, voor het metrostation, stond een RET-medewerker. “Ik ben 44 jaar”, zei hij, “maar als ik de tabellen lees ga ik pas met 70,9 jaar de dienst uit. Misschien leef ik dan al niet meer.” In de hal vertelde een NS-conducteur – “lid van de Vakbond Voor Rijdend Personeel”- dat hij op 68,7-jarige leeftijd met pensioen mocht. “Over zeven jaar ben ik 62. Dan heb ik veertig jaar bij het spoor gewerkt en een mooi pensioen opgebouwd. Dan wil ik graag van mijn kleinkinderen gaan genieten. Ik zeg: laat de ouderen gaan en help de jeugd aan werk.”

Het was nu half zeven, het werd stilaan drukker op CS. Een reiziger in leren jas, met de Metro in de aanslag, vroeg zich af of hij ooit werkend de AOW zou halen. “Ik zit in de ICT, op het moment in Utrecht, maar steeds op tijdelijke contracten. Ik ben, alles bij elkaar opgeteld, al vijf jaar werkloos geweest. 47 jaar ben ik nu, maar dat is al te oud voor deze business. Ik vrees dat ik in de bijstand zal eindigen.” Hij was het wel eens met de staking: “66 jaar is oud genoeg.”

Kwart voor zeven: de deuren van de Broodzaak gingen open, en de geur van vers gebakken croissants verspreidde zich door het stationsgebouw. Een kwartier later verlosten mannen in oranje hesjes de vuilnisbakken van nachtelijk afval. Bij de Samsung-stand weerklonk geboor. De kraam mocht, na een ‘dienstverband’ van slechts tien dagen, al met de VUT.

Zes minuten over zeven. De staking was voorbij. De intercom riep: “De sprinter van 7 uur 11 naar Dordt kan vandaag niet rijden.”En: “De intercity van 7 uur 14 naar Eindhoven is uitgevallen wegens storing.”

De normale dienstregeling was weer begonnen.

‘Als ik 62 ben wil ik graag van mijn kleinkinderen gaan genieten’

https://www.trouw.nl/samenleving/als-er-geen-trein-rijdt~abed44d8/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *