Er was heel veel wat ik verzweeg

Opstappen van Daan Roosegaarde bij 'College Tour' haalde deze rubriek nooit.
Opstappen van Daan Roosegaarde bij ‘College Tour’ haalde deze rubriek nooit.

Een paar dagen geleden stapte kunstenaar Daan Roosegaarde op bij ‘College Tour’ (NTR). Een voorval dat deze rubriek nooit haalde. En zo zijn er veel meer tv-incidenten waarover ik u de afgelopen zes jaar niets vertelde. Zoals het tuimelen van Eva Jineks iPhone, juist op het moment dat ze een refo-jongere vroeg of zij echt vond dat het vallen van een mobieltje een teken Gods is.

Waarmee we, in mijn laatste recensie, zijn aangekomen bij de vraag: hoe ging die selectie van tv-programma’s in haar werk? Wel, daar had ik een heel systeem voor, wat ik u vorige zomer al eens uitlegde – zoals: publieke omroep gaat vóór commerciële, binnenland voor buitenland enz.- maar in het geval Roosegaarde hanteerde ik een ander criterium: morgen is iedereen het weer vergeten, ik neem liever iets substantieels. Dat voorkomt tevens het soort keuteligheid waarvoor ik deze rubriek altijd heb willen behoeden.

Tenzij ik zo’n voorval kan plaatsen in een groter geheel. Welnu, dat had ik al eens gedaan: op 12 november 2010 een hele column over zin en onzin van het opstappen. Dat Roosegaarde na achttien minuten terugkeerde, gaf voor mij de doorslag: geen aandacht aan besteden.

Die affaire Roosegaarde heeft in sommige media wel een heel vervolg gekregen. Hoe ver mag een presentator – in dit geval Twan Huys – gaan met het vertonen van kritische fragmenten, de reden waarom de kunstenaar vertrok? Zo bezien was het misschien toch wel weer een column waard geweest. U ziet, elke keuze is arbitrair.

Ik koos die dag voor iets anders: de start van regio-blokken in de middag-Journaals. Niet alleen omdat ik dat een leuker onderwerp vond – waarbij zij aangetekend dat ‘leuk’ voor mij nooit als enig criterium heeft gegolden -, maar ook omdat het blijvender leek dan zo’n lege stoel bij ‘College Tour’.

Natuurlijk heb ik wel eens iets geschreven wat ik naderhand betreurde. Mijn recensie van 23 augustus 2010 bijvoorbeeld. Ik voorspelde het nieuwe presentatie-duo Beau van Erven Dorens en Marc-Marie Huijbregts een gouden toekomst. Maar ik was wel zo ongeveer de enige. Al na vier afleveringen verdween hun ‘Zaterdagavondshow’ (SBS 6) van de buis.

En soms was ik door de hete adem van de deadline niet geheel volledig. Zo schreef ik dat van alle actualiteitenrubrieken alleen ‘Nieuwsuur’ en ‘Brandpunt’ ertoe doen. Daarbij vergat ik ‘EenVandaag’. Een laagdrempelige, toegankelijke AvroTros-rubriek, een beetje volks zelfs. Een prima programma in een omroepbestel dat pluriform wil zijn. Meer dan één miljoen kijkers.

En nu ik toch aan het rechtzetten ben: in mijn geestdrift kwamen sommige kwalificaties bij nader inzien misschien net wat te fel over. Dat geldt met name Caroline Tensen en Anita Witzier. Ik ben nog steeds niet dol op al hun shows, maar ik had de dames, geloof ik, geen ‘tranentrekkende theetantes’ hoeven noemen. En dat Sven Kockelmann op een doperwt zou lijken, gaat natuurlijk helemáál alle perken te buiten!

Ziezo, schoon schip. Van de week vroeg een collega: wat vind je van de nieuwe ‘Rijdende rechter’? Ik dacht: had ik zijn voorganger al niet eens gerecenseerd? En val ik nu dan niet in recidive? Ik laat hem lekker doorkarren naar mijn opvolger. Ik ben voortaan weer net als u: een vrije kijker.

One thought on “Er was heel veel wat ik verzweeg

  1. Beste meneer Pekelder,
    Hartelijk dank voor de recensies, die een dagelijks genoegen vormden.
    Ik bewonder uw vermogen tot scherpe analyse gepaard met een overtuigend mededogen, een bijzondere combinatie!
    Nogmaals dank en veel succes en geluk gewenst!
    Met vriendelijke groeten, Geert Jan Wichers, Beerta.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *