En wie zingt er nu voor Willeke?

Willeke Alberti op haar jubileumgala tijdens 'Telkens weer'.
Willeke Alberti op haar jubileumgala tijdens ‘Telkens weer’.

Het is samen met ‘Lucky tv’het leukste onderdeel van ‘DWDD’: ‘De tv draait door’. De blooper-rubriek bestaat, net als de show zelf, tien jaar en dat werd zaterdagavond uitbundig gevierd. Matthijs van Nieuwkerk en Marc-Marie Huijbregts hadden ballonnen en feestmutsen op tafel gedrapeerd, en toonden ons de grappigste uitglijders uit het tv-archief. Het was top-amusement.

En niet alleen voor ons. De presentator en zijn tafelheer hapten soms naar adem. Wat wil je ook. Eerst moet je een ‘Man bijt hond’- fragment aankondigen van een oudere heer die zo ingespannen vuvuzela speelt dat hij bijna in onmacht valt, en meteen daarna mag je aankondigen dat de volgende blooper gaat over Harry Mens. Analist Geert Schaaij schuift aan in ‘Business class’en vertelt tussen alle gortdroge beursberichten door een mopje van zijn dochter: “Papa, weet je hoe Chinezen hun kinderen namen geven? Ze gooien pannen en deksels op de grond: Ping, Pong, Pang.” Mens kijkt Schaaij aan alsof zojuist de AEX-index voorgoed in elkaar is gestort.

‘De tv draait door’is een milde vorm van leedvermaak. Een putdiepe zucht van Sacha de Boer, niet wetend dat het ‘Journaal’al is begonnen, of een plotselinge boer van Hans Hillen in ‘Nieuwsuur’.  Of Loretta Schrijver die op de redactie van ‘RTL Nieuws’radeloos in de weer is met de afstandbediening om de tv uit te krijgen, zich niet bewust van meekijkers. De dames mochten toelichten hoe die bloopers in elkaar staken, maar eigenlijk hoef je dat niet te weten. Het is net zoiets als het uitleggen van een goeie grap.

Interessanter is hoe de inzenders van die blunders (meestal tv-kijkers) hun materiaal selecteren. Kampioen-inzender Theo van Trier (duizend tips) was te gast in de studio, maar veel ruimte kreeg hij niet. “Ik neem veel op”, was zo’n beetje zijn enige tekst.

Er was zaterdagavond meer mooi amusement. Willeke Alberti vierde in Carré een dubbel jubileum: zeventig jaar oud en zestig jaar in het vak. Het was een sober, Hollands feestje, zonder glamour. De enige versiering waren oude beelden op een groot scherm op het podium. Niettemin een indrukwekkend gala.

Het opende met de stem van Willy Alberti: ‘Mooi is Amsterdam bij nacht’. Ook later tijdens het concert kwam Willeke geregeld op haar vader terug, die dertig jaar geleden overleed. Bijvoorbeeld toen ze vertelde dat hij ‘De glimlach van een kind’speciaal voor de geboorte van z’n kleinkind in z’n repertoire had opgenomen.

Nu vertolkte Willeke het nummer samen met haar zoon Johnny. De cirkel was daarmee keurig rond, en de hommage aan (groot)vader Willy prachtig. Maar wie bracht nu eigenlijk een ode aan het feestvarken zelf? Willeke zong duetten met André van Duin, Paul de Leeuw en Jenny Arean, en had voor ieder van hen een goed woord. Maar niemand die háár lovend toesprak of -zong.

Misschien is het bij de voorbereidingen niet aan de orde geweest of wilde ze het zelf niet. Het kan ook dat het op de montagetafel is gesneuveld. Hoe dan ook, deze kijker had haar die eer van harte gegund. We hebben immers maar één Willeke. In Amerika had een artiest van die naam op veel meer hulde mogen rekenen.

Het AvroTros-gala sloot af met ‘Telkens weer’. Nog altijd Willekes mooiste lied, vind ik. En met een tekst die in z’n wanhoop en hoop voor veel kijkers herkenbaar zal zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *