En nu is koningin Fabiola ineens de kwade genius

Als íets opvalt aan de Vlaamse verslaggeving rond de dood van koningin Fabiola is het wel de minieme zendtijd. Op Sinterklaasavond, direct na haar overlijden, paste de VRT de programmering deels aan, maar een dag later was alles al weer business as usual: ‘Dieren in de nesten’en ‘Meet the Robinsons’. Hoe anders zou het zijn gegaan als Fabiola een Nederlandse  ex-vorstin was geweest? Door ons versnipperde tv-bestel zouden we avonden lang worden bedolven onder pratende hoofden.

Nee, dan de VRT. Die wijdde zaterdagavond slechts een deel van het Journaal aan Fabiola, en dat was alles. We zagen een paar droevige onderdanen bij het paleis in Brussel, hoorden een formeel toespraakje van premier Charles Michel en vernamen dat Fabiola een nationale- in plaats van een staatsbegrafenis krijgt. Simpelweg omdat ze geen grondwettelijke functie bekleedde.

Maar ondanks die gedegen zakelijkheid, was er ook een ‘nieuwtje’. Fabiola was veel minder orthodox-katholiek dan we altijd hadden gedacht. Volgens historicus Mark van den Wijngaert zou ze er zelfs bij koning Boudewijn op hebben aangedrongen in 1990 de abortuswet wél te ondertekenen. Direct na Van den Wijngaert beweerde Herman de Croo, minister van Staat, precies het tegenovergestelde: Fabiola had haar man juist gesteund in zijn verzet tegen de abortuswet.

Ons eigen Journaal ging nog een stapje verder en suggereerde dat niet Boudewijn maar Fabiola de kwade genius was achter de abortus-crisis. Was het immers niet Boudewijn zelf die zijn vrouw ooit  een abortus had aangeraden? Een advies, zo wist het Journaal, ‘dat niet paste bij Fabiola’s conservatieve geloofsopvatting.’Wel bij die van Boudewijn? Is de Belgische vorst volgens de NOS postuum plots pro-abortus? Het ligt iets genuanceerder. Fabiola was in 1962 levensbedreigend zwanger, waarna Boudewijn zijn ‘abortus-advies’zou hebben gegeven.  Dat vermeldde biograaf prins Stephane van Lobkowicz al in 1996, waarbij hij zich deels baseerde op een eerder boek. Dat oude nieuws, door Fabiola stellig ontkend, is nu weer opgewarmd door de NOS en als verse waar gepresenteerd. Zonder de volledige context, waardoor het ‘nieuwtje’toch iets meer lijkt dan het is.

Maar goed, na Van den Wijngaert, De Croo en NOS Journaal zou je oppervlakkig (of cynisch) kunnen concluderen: dat is nu pluriformiteit. Maar interessanter is de vraag: waarom worden we opgezadeld met dit gespeculeer? Over volledig afgeschermde publieke figuren als Fabiola is weinig met zekerheid te vertellen, nou, vertél dan ook weinig.

Beperk je tot wat verifieerbaar is. Zoals Fabiola’s sociale aanleg, haar liefde voor kinderen, haar geloof, haar sprookje in De Efteling, en ja ook haar poging om de belasting te ontwijken. Daar had het bij mogen blijven. Maar nee, plots bleek ze ook humor te hebben. En nogal los te zijn in de heupen.  Waarna we steeds hetzelfde filmpje zagen van een houterig swingende koningin. En hoe was dat allemaal gekomen, dat dansen en die grappenmakerij? Nou, dat zou best eens te danken kunnen zijn aan de dood van haar man. Want die had al haar spontaniteit onderdrukt. Van den Wijngaert zei het plompverloren op de Vlaamse tv. Zonder enig bewijs. Niet erg koninklijk.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *