Een bijzonder winkelcentrum

Bij mij in Rotterdam om de hoek zit een heel bijzonder winkelcentrum. Of, winkelcentrum… Eigenlijk is het niet echt een winkelcentrum. Het is meer een soort, tja wat is het precies? Laat ik proberen een beschrijving te geven. Als je ervoor staat, denk je: wat moet ik hier? Wat natuurlijk vreemd is bij een winkelcentrum. Dat je denkt: wat moet ik hier?

Toch ontlokt het geheel – laat ik het zo maar even noemen – een flauwe glimlach bij iedereen die het betreedt. En dat komt door het bord waarmee de bezoeker wordt verwelkomd: Verboden uil te storen. Ooit stond er Verboden vuil te storten, maar de ‘v’ en de tweede ‘t’ zijn door grappenmakers weggekrast en daarna nooit meer hersteld. Vuil ligt er evenwel nog altijd niet.

Na het verbodsbord treft de passant aan zijn rechterhand  twee met rolluiken afgesloten horecazaken: een café en een afhaal pizzeria . Het café is bijna nooit open – af en toe zijn er ’s avonds party’s – en de afhaalzaak gaat weg. Van de week liep ik er langs en zag, turend door de rolluiken, dat het interieur al volledig is verwijderd. Er komt, zo hoor ik in de buurt, een wokrestaurant.

Op dezelfde plek hebben al eerder café-restaurants gezeten, die eveneens de rolluiken meestal dicht hadden. En vroeg of laat sloten ze allemaal voorgoed de deuren. Ik zei u al: het is een bijzonder winkelcentrum. In 2003 werd de toenmalige Joegoslavische eigenaar van twee horecazaken zelfs ter plekke neergeschoten. Tot op heden is de moordzaak onopgehelderd gebleven.

Gelukkig is de rust op het plein al vele jaren weergekeerd. Op de hoek zit nu een heel goed Italiaans restaurant, dat elke avond afgeladen is. Een flinke verbetering met  vroeger, toen een vorig etablissement vooral lege zalen trok.  Zo’n twintig jaar geleden, toen ik hier net woonde, wilde ik er op een zondagmiddag een glas drinken.  Ik vroeg:  “Heeft u een droge witte wijn?” Waarna de serveerster me stomverbaasd aankeek. “Wat bedoelt u met droog?”, vroeg ze.  En op weg naar de keuken:  “Ik heb nu toch zo’n rare bestelling.” Het restaurant heeft het vervolgens nog heel lang kunnen bolwerken.

De andere kant van het plein maakt een serieuzere indruk. Er zitten al jaren een dietheek (waar ik wel eens ben geweest om gezonder te leren eten, zonder veel resultaat), een fysiotherapeut, een trainingscentrum en een tandarts. Ook was er decennia achtereen een kapperszaak gevestigd. Ik liet er mijn haar niet knippen, maar vroeg de eigenaar voor Klein Verslag wel wat hij van het kapsel van Trump dacht. Kon beter, vond hij. Helaas moest de kapsalon recent wegens persoonlijke omstandigheden sluiten. Vandaag schittert op die plek een makelaarskantoor.

Ernaast zit nu een Thaise massage, als opvolger van een hele reeks middenstanders: een  afhaalchinees, een hondentrimsalon en een Braziliaanse rijwielreparateur. De laatste vertrok jaren geleden met de noorderzon naar zijn geboorteland, de kapotte fietsen van buurtbewoners achterlatend in de beugels.

Afgelopen zomer zag ik de man plots opduiken als ober in de binnenstad. Ik vroeg waarom hij destijds zo onverwachts was gevlogen. Maar daar wilde hij geen antwoord op geven. Ik zei u al: het is een bijzonder winkelcentrum bij mij om de hoek. En dat is het.

Wat bedoelt u met droog, vroeg de serveerster, toen ik een droge wijn bestelde

https://www.trouw.nl/cultuur/een-vreemd-winkelcentrum-met-een-verdwenen-braziliaanse-fietsenmaker~a71bafa2/

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *