De tragiek van Marlene Dietrich

‘De fractie’krijgt een tweede seizoen, zo is besloten, maar of dat een goed plan is? Het acteerwerk is, halverwege de serie, nog steeds niet overtuigend, het pakt je niet bij je nekvel. Net als bij ‘Noord/Zuid’ (KRO-NCRV) overigens, waarin hoofdrolspeelster Dana van Randwijck (Ariane Schluter)  schittert als rechercheur, maar veel bijrollen zwak bezet zijn.

Aanvankelijk leek het een goed idee om zoveel mogelijk ‘hete’actualiteit in ‘De fractie’te proppen, maar ook daar zijn vraagtekens bij te plaatsen. Gebeurtenissen uit het nieuws worden op het laatste moment in de dialogen verwerkt, maar krijgen vaak geen verder vervolg. Zoals maandag toen de moeder van hoofdpersonage Tim Snel (Joris Smit) vroeg: “Of ben je ook met een pistool naar de NOS gegaan?” Het recente gijzelingsincident bij het Journaal had, als je het goed zou willen doen, een groter deel van de aflevering moeten bepalen. Toch hield het met dit ene zinnetje op. Iedereen in Nederland heeft het over terrorisme, of wat daarvoor moet doorgaan, maar in dit VPRO-drama blijft het stil.

Natuurlijk, je kunt niet op het allerlaatste ogenblik het script omgooien en de acteurs laten opdraven voor nieuwe opnames. Maar dan is de vraag: kun je het laatste nieuws er beter niet helemaal buiten houden, hoe origineel het idee op zich ook is?

Een serie die steeds beter uit de verf komt, is ‘Missie aarde’. De eerste afleveringen van deze sf-comedy waren wat flauw, maar nu doen zich toch hilarische taferelen voor op het VPRO-ruimteschip. Het begint een beetje te lijken op een zwevend welzijncentrum, compleet met een boordpsycholoog (Alex Klaasen), gedragscodes en een medezeggenschapsraad. De laatste keer waren er verkiezingen waarbij ‘communicatiespecialist’Kurt (Leo Alkemade) kapitein Bram (Wart Kamps) van de troon probeerde te stoten. “Wat ga je stemmen?”, vroeg Kurt aan geoloog Harold (Fabian Jansen). “Weet ik nog niet”, antwoordde Harold, “ik zweef.” Ik zweef! En dat in de ruimte! Sublieme grap!

Voor de logica in dit stukje is het handig dat ik nu in hogere sferen blíjf. Daarom  deze kleine anekdote. Ooit mocht ik Maria Riva spreken, die een boek had geschreven over haar overleden moeder Marlene Dietrich. Wat zou uw moeder hebben te melden over de hemel, vroeg ik? Er volgde een uitgebreid antwoord, waarvan één zin me altijd is bijgebleven: “Het zou me helemaal niet verbazen als het mijn moeder lukte om uit de dood op te staan.”

Met dit statement in mijn achterhoofd keek ik zondagmiddag naar Avro’s ‘Close up’over de nadagen van de Duits/Amerikaanse filmster. En inderdaad, tot haar laatste snik deed Dietrich de buitenwereld versteld staan. Bijvoorbeeld door de vijftien jaar tot haar dood in bed door te brengen en geen enkel bezoek toe te laten. Ze leefde op champagne en een enkel telefoongesprek.

Voor wie Riva’s onvolprezen biografie ‘Dietrich mijn moeder’heeft gelezen, bevatte de docu weinig nieuws. Maar mooi in beeld gebracht was het wel: Dietrichs Parijse appartement nagebouwd en haar stem hoorbaar via de voicemail. Een vrouw die haar hele leven wijdde aan het instandhouden van de door haarzelf geschapen mythe. En die, toen dat niet meer lukte, voorgoed in bed verdween. Dat was pas écht drama.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *