De glastas

20141222_132419

‘s Ochtends in alle vroegte steek ik twee wijnflessen in mijn werktas. Maakt u zich geen zorgen, het is niet mijn dagelijkse gewoonte, maar ditmaal kom ik er niet onderuit. Want ik wil naar Leerdam voor de opvoedcursus ‘Glas in ’t bakkie’. Als je slaagt, krijg je als beloning een glastas, las ik op internet. En wees eens eerlijk: wie wil dat nou niet, een gratis glastas uit de glasstad?

Reeds in de trein bekruipt mij een feestelijk voorgevoel.  Maar dat is snel voorbij. “U heeft niet ingecheckt”, zegt de conducteur. “In Rotterdam toch?”, reageer ik. “Nee, hoor, u bent in Dordrecht overgestapt en had daar opnieuw moeten uit- en inchecken. U kwam namelijk uit een NS-trein en dit is een Arriva-trein. Maar goed, ik zal u geen boete geven. ik ga voor u wel even inchecken bij de volgende halte.”

Een minuut later is de conducteur terug. “Zo, dat is in orde”, zwaait hij met mijn ov-chipkaart. “Maar nu nog dit. U heeft nog steeds niet uitgecheckt in Dordt. Daarom moet u dat nu met terugwerkende kracht op de thuisreis doen. Dat wil zeggen: nadat u straks heeft ingecheckt in Leerdam moet u bij het overstappen in Dordrecht eerst uitchecken voor Arriva, bij de rode paal, en daarna voor de NS, bij de gele, vervolgens  twee minuten wachten en ten slotte weer inchecken voor Rotterdam, ook weer bij de gele paal. Begrijpt u?”

“Tuurlijk”, roep ik, terwijl ik hem glazig aankijk. Mijn hemel, wat is mijn glastas-voorpret al bedorven. En nu moet ik nog plassen ook, terwijl er geen wc aan boord is. Dan maar in de stationsrestauratie van Leerdam.  Om de uitbater te bedanken bestel ik een koffie. “Ik ga dadelijk naar een cursus glas in een glasbak werpen”, vertel ik. “Is ‘t werkelijk?”, stamelt hij.

Aangekomen aan de Westwal word ik hartelijk welkom geheten door vier (!) glasbak-beambten. Een oudere heer in  knalgele regenjas zegt:  “Ik ben Willem van ’t Geloof, projectleider van Glas in ‘t bakkie. Er verdwijnt jaarlijks nog altijd 150 miljoen kilo glas in de vuilnis, in plaats van in de glasbak. Vandaar dit initiatief.” Ik haal mijn twee lege wijnflessen tevoorschijn en vraag of ik ze met de hals of met de bodem naar beneden in de bak moet gooien. “Maakt niet uit”, antwoordt Van ’t Geloof. “Doppen en kurken mogen ook gewoon mee.””Het is, denk ik, vooral een kwestie van van je áf werpen?”, vraag ik.

Tien minuten later. “Heb je je diploma?”, roept de stationsrestaurateur. Bij wijze van antwoord  zwaai ik enthousiast met mijn mooie gele glastas. Een man met een ijsmuts mengt zich in het gesprek. “Ach, ik heb wel gekkere cursussen gedaan”, vertelt hij. “Bijvoorbeeld hoe je je veiligheidsriem moet vastdoen in een vrachtwagen.”

De trein arriveert. Wat was het ook al weer? Inchecken, uitchecken, gele palen, rode palen, nog eens inchecken, twee minuten wachten… Ik ben het kwijt.  Maar die glastas neemt niemand me meer af.  Ik klem  mijn trofee extra stevig in m’n knuistjes. Niemand!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *