Aquafresh voor gijzelaar

Kun je ontvoerd worden en er niets aan overhouden? Geen knak,kwetsuur of trauma? Die vraag zoemde door de Rotterdamse Bergsingelkerk, waar Arjan Erkel  – hij woont er om de hoek –  terugblikte op zijn ontvoering door moslimrebellen in augustus 2002. Twintig maanden lang zat de oud-medewerker van Artsen zonder Grenzen vast in het Russische Dagestan, totdat hij na betaling van één miljoen euro losgeld vrijkwam.

Erkels verhaal, muzikaal ondersteund door oud-Normaal-gitarist Jan Wilm Tolkamp, was bij vlagen hilarisch en ontroerend. Maar in zijn alledaagsheid ook vervreemdend. Erkel vertelde over die dag dat hij zijn tanden wilde poetsen. “Wat is je merk?”, vroegen zijn ontvoerders.  “Aquafresh? Oké, dan kopen wij dat.” Na aankoop zei een van hen: “Lekkere tandpasta. Ik hoop dat wij voortaan ook Aquafresh gaan gebruiken.”

Besmuikt gelach in de kerk. Mag je dit leuk vinden? Erkel zelf vindt van wel. Hij is een meesterlijk verteller met een bij tijd en wijle macaber gevoel voor humor. “Als jullie mij gaan vermoorden, wil je mijn lijk dan langs de kant van de weg leggen? Ja, beloofden mijn ontvoerders. Dat gaf een fijn gevoel.” Waarop Tolkamp I shot a man in Reno van Johnny Cash inzette.

Samen met de ex-Normaal-musicus struinde Erkel de Nederlandse theaters af onder het motto: als je iets wilt, doen het dan nu, want morgen kan te laat zijn. En nu, voorafgaand aan hun reprise, maakten ze een gratis tussenstop in Erkels geboortestad. “Normaal sleepte mij door de ontvoering heen”, legde Erkel uit. In zijn gat onder de grond zong hij dikwijls Oerend Hard, in de hoop het leven na Dagestan weer voluit te kunnen oppakken. “Mijn ontvoerders begonnen mee te zingen met hun kalasjnikovs in de lucht: zie gingen oeh, oehoe oehoe. ”

Een stabiele man lijkt hij, die alles wel heeft verwerkt. Maar die ook zijn wanhoop niet verheelt.  “Zou ik ooit mijn verloofde nog terugzien, en mijn ouders? Met Kerst vielen de tranen in mijn bordje vlees. André Hazes weet echt niet wat een eenzame Kerst is.”

Maar het  hachelijkst was de dreigende overdracht aan andere rebellen. “Toen heb ik in het bijzijn van mijn ontvoerders gehuild. Kan ik niet tot het einde bij jullie blijven, smeekte ik.” Er was ondanks alles een vertrouwensband ontstaan. Eén ontvoerder zei uiteindelijk zelfs: “Het is goed zoals we met elkaar omgaan. Laten we hopen dat het tot de laatste dag zo blijft.”

Vanaf dag één probeerde Erkel contact te krijgen met zijn ontvoerders, verwachtend dat hij daarmee zijn lot kon verzachten. Hetgeen lukte. “Op woensdagmiddag was er vaak iets leuks op de Russische tv, en dan riepen de mannen: hé, Baltimor, kom je kijken?” Baltimor was de naam die Erkel zichzelf had toebedacht, naar een populaire Russische saus. “Ik ben jullie meest welkome gast aan tafel.”

Over seks spraken ze ook.  “Een van de mannen wilde tips voor orale seks met zijn vrouw. Toen hij korte tijd later thuis was geweest, kwam hij mij bedanken. Of ik nog meer adviezen had.”  Daar kwam in de pauze een klacht over. Orale seks hoort niet in de kerk, vond een aanwezige.

Na afloop vroeg ik Arjan Erkel voor de zekerheid: echt geen trauma overgehouden aan die ontvoering? “Nee”, zei hij verontschuldigend, “het spijt mij.”

Normaal hield Arjan Erkel tijdens zijn ontvoering op de been: Oerend Hard

https://www.trouw.nl/samenleving/arjen-erkel-vroeg-om-aquafresh-tandpasta-en-kreeg-het-ook~a65d8d2f/

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *