Alles beter dan Groningen

Projectleider Roelof Noorda bidt met zijn vrouw Willy voor de toekomst van Ulrum.
Projectleider Roelof Noorda bidt met zijn vrouw Willy voor de toekomst van Ulrum.

Tv werkt als de Wet van Murphy. Is er eenmaal een defect geconstateerd in een organisatie, dan moet álles wel mis zijn. En zo volgen berichten over weer nieuwe problemen elkaar in hoog tempo op. Door zo eenzijdig in te zoomen op haperingen, lijkt er na verloop van tijd niets meer te deugen van een organisatie. Terwijl er toch ook genoeg goed moet gaan.

Groningen zit op het moment gevangen in zo’n journalistieke tunnelvisie. Sinds de aardbevingen zien we over die provincie alleen nog maar ellende. Niet alleen trillingen, nee ook armoede, werkloosheid en misdaad tieren er welig. En inteelt en ongezonde leefstijlen, voegde de EO daar in januari nog aan toe. Twee verslaggevers streken niet minder dan een half jaar neer in Oude Pekela. Het resultaat was pover: een wietplantage en een ingegooid ruitje (bij het EO-duo zelf), dat bleek zo’n beetje de enig zichtbare criminaliteit.

En dat kapotte raam had het EO-tweetal vermoedelijk nog aan zijn eigen gedrag te wijten ook. Wanneer louter probleemlijstjes je leidraad zijn en je slechts op zoek lijkt naar ‘bewijzen’die de nare cijfers ondersteunen, maak je je natuurlijk niet geliefd. De EO’ers werden subiet het dorpscafé uitgegooid. Terecht waren burgemeester en inwoners woedend op de Evangelische Omroep.

Minder vooringenomen was ‘De brief van de burgemeester’(NCRV) in oktober vorig jaar. Maar ook hier ging het weer over problemen, en wel zéér vergezochte: een bewoner in Finsterwolde die nooit opendeed en een andere dorpeling die alles en iedereen filmde. Zit een provincie eenmaal in een negatieve spiraal, dan wordt álles nieuws, zo bleek ook hier weer. Gelukkig had maakster Marlou van den Berge gevoel voor ironie. De Eigen Kracht Conferentie, georganiseerd en betaald door burgemeester Pieter Smit, filmde ze met tongue in cheek. De bewoners bleken verdraaid moeilijk bij hun eigen kracht te kunnen komen.

Nieuwste strofe in de Groningen-litanie is ‘Koppig dorp’. Andermaal een EO-productie, maar dit keer gefilmd met open blik en daardoor een mooie genoegdoening voor ‘Oude Pekela’. We zagen de inwoners van Ulrum in gevecht voor het behoud van hun supermarkt. Natuurlijk ook weer gegoten in een gesubsidieerd project: ‘Ulrum 2034’. De Spar had er weinig aan. Want, wat deden de Ulrummers – projectleider Roelof Noorda voorop? Ze haalden hun boodschappen massaal in het naburige Leens.

Zelfs een sokkenbrei-plan van een Amsterdamse kunstenares (‘voor elk verkocht paar sokken een Spar-tegoedbon’) kon de winkel niet redden. We zagen beelden van een macabere schoonheid. De alleenstaande supermarktbaas Marcel Vogelzang, ’s avonds zijn frustraties afreagerend met een agressief computerspel: winkelier wordt doodgeschoten en beroofd  door overvaller. “Ik moet toch ergens mijn negatieve energie kwijt?!”

‘Koppig dorp’nam ons mee naar een voorbij gewaande wereld van (vergeefs) tikkende breinaalden  (sokken in de kleur van de Ulrummer vlag), wandkleedjes met ‘Uw koninkrijk kome’ en een gospels neuriënde projectleider Noorda. Filmisch prachtig gemaakt, maar het ging wel weer over leegloop en verval in Groningen. Problemen waarmee vele provincies kampen, maar waar het noorden, dankzij Hilversum, nu even het patent op heeft.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *