Judas Iskariot

Geen mooiere tijd dan de lijdenstijd, want je kunt ongelimiteerd stukken uit de Matthäus Passion draaien. Gisterochtend beluisterde ik het deel waarin Judas Jezus verraadt met een kus, en waarbij de laatste zegt: “Vriend, waartoe zijt gij gekomen?” Wat een minzame, bijna kinderlijk-naïeve vraag eigenlijk voor iemand die weet wat er op komst is. In ‘Sind Blitze, sind Donner’ is het dreigende gestamp van de soldatenlaars reeds hoorbaar.

Continue reading Judas Iskariot

Geloven in Bach

Vroeger, toen ‘iedereen’ nog geloofde, was de Matthäus Passion het domein van christenen. Ten minste, voorzover het oratorium werd opgevoerd, wat zelden het geval was. Nu ‘niemand’ meer gelooft, lijkt er geen dorp meer te bestaan dat het lijdensverhaal van Jezus niet op de planken brengt. Een interessante paradox, waaruit je zou kunnen concluderen dat Bachs meesterwerk blijkbaar tijdloos is: het heeft iedereen iets te zeggen. Met andere woorden: de Matthäus is van ons allemaal geworden.

Continue reading Geloven in Bach

Bachs emoties

In 1987 ging ik voor het eerst naar de Matthäus Passion. Het werd een muzikale ervaring die ik vóór die tijd nooit had beleefd, en daarna ook nooit meer zóu beleven. Direct al bij het openingskoor ‘Kommt ihr Töchter, helft mir klagen’ werd ik uit mijn stoel geblazen. Alsof je buiten de tijd werd geplaatst in een vacuüm van eeuwigheid. De hemel opende zich, engelen daalden neder. Ik wist niet wat me overkwam.

Continue reading Bachs emoties