Luisteren, knikken, zwijgen

De Vlaamse tv vertoonde een serie over mensen in therapie. Ik heb zoiets niet eerder gezien. Uitgezonderd dan de NCRV-reeks ‘In therapie’ uit 2010. Maar dat was drama, bij de Belg is het echt. De problemen evenwel ontlopen elkaar niet veel. Niet verwonderlijk, want volgens Carlo Gozzi, een Italiaanse toneelschrijver uit de achttiende eeuw, zijn er maar 36 dramatische situaties. Verscheidene daarvan kwamen in de Canvas-reeks ‘Therapie’ in beeld – steeds anoniem – met als topscorer: vijandschap tussen verwanten.

Continue reading Luisteren, knikken, zwijgen

Treinpijn

Per fiets op weg naar Rotterdam CS werd ik kortgeleden van achteren aangereden door een bakfiets-burger. De schade viel gelukkig mee, maar ik was wel geschrokken. “Ach”, legde de jongen uit, “toen jij stopte voor overstekende voetgangers, keek ik net naar links. Vandaar.” Binnen tien seconden worden geschept én getutoyeerd, ik wist niet wat ik erger vond. En toen moest de treinreis nog beginnen.

Continue reading Treinpijn

Een troostend sprookje

Thuisgekomen na het debat over de monarchie, waarover Klein Verslag gisteren handelde, dacht ik: wat zijn er toch verstandige dingen verteld. Door schrijfster en historica Dorine Hermans bijvoorbeeld toen ze het had over het verschijnsel erfopvolging. Natuurlijk staat het buiten de werkelijkheid, zei ze, maar dat doet de hele monarchie. Hoe wijs om een fenomeen dat (nog) geen moeilijkheden oplevert niet nodeloos te problematiseren. Temeer daar de erfopvolging, zoals Hermans al sprak, slechts een miniem hoekje van de maatschappij bestrijkt.

Continue reading Een troostend sprookje

De Oranjes als speciale diersoort

Het was geafficheerd als een debat in de geest van Erasmus: een respectvolle discussie over het koningshuis, zonder elkaar te bekladden. En waar kon dat beter dan in Erasmusstad Rotterdam? In speciaal ontworpen ‘wijsgerige stoelen’ in de bibliotheek schoven de sprekers aan: schrijfster Dorine Hermans en conservator van Paleis Het Loo, Paul Rem. Nette mensen, dat zag je zo. Hier zou de vlam niet in de pan slaan.

Continue reading De Oranjes als speciale diersoort

En Judas hapte in een appeltje

De ontvangst was in restaurant Merz in Dordrecht. De EO en KRO-NCRV hadden de lunch al klaargezet. Terwijl het journaille langzaam binnendruppelde werd Jezus geschminkt in een hoekje van de bar. Communicatiedames leidden alles in de juiste banen. “Komt u nog even mee?”, zeiden ze. En: “Het fotomoment is straks.” Of: “Eerst de camerateams, vervolgens de geschreven pers.” Kijk, zo wist je je plaats weer.

Continue reading En Judas hapte in een appeltje

Een propere mand wasgoed

Pas zag ik op de Vlaamse tv een programma over morele druk. ‘Nachtwacht’ heette het, en de stelling luidde: we moeten stoppen met ons schuldig te voelen over vliegen, vlees eten, borrelen en goedkope t-shirts, want het helpt allemaal toch niets. Uiteraard zat er een voorstander van dat standpunt in de studio en een tegenstander, alsmede iemand die de rol van de media belichtte.

Continue reading Een propere mand wasgoed