Monthly Archives: March 2015

En die Ratelband ratelt maar door

Ruziënde Emile Ratelband verklaart zich nader in 'RTL late night'.
Ruziënde Emile Ratelband verklaart zich nader in ‘RTL late night’.

Avro-achtiger dan ‘Tussen kunst en kitsch’kan een programma niet zijn. Immers, waar elders vind je zulk beschaafd volk dat met kunstveurwerpen onder de arm op weg gaat naar cultuurpausen, gekleed  in afgunst opwekkende pakken met pochet. Een klassiek muziekje eronder, en een werkelijk koninklijke locatie: dit keer Paleis ’t Loo. Nelleke van der Krogt trapte deze week af voor haar laatste seizoen, want ze gaat met pensioen.

Van der Krogt is in haar 12,5 jaar trouwe dienst uitgegroeid tot een vaak amusante dissonant in een verder vlekkeloze compositie. Haar kunstkennis houdt ze goed verborgen – die rol is voor de experts, dat weet ze. Nee, zij zit er om in heel korte tijd de gasten op hun gemak te stellen. Dat doet ze met een grap en een grol. Vaak haalt ze met haar bubbels ‘De wereld draait door’. Alleen al met het oog op die gratis reclame, floept ze er zo nu en dan expres iets extra geks uit, gaf de presentatrice ooit toe.

Deze week draaide het om een zeventiende eeuws ebbenhouten juwelenkastje. “Van m’n tante Bep”, zei de aanbiedster. “Dacht ik al”, reageerde Van der Krogt. Expert Martijn Akkerman legde uit dat bruidegommen zo’n kastje gebruikten om er na de huwelijksnacht de bruidsschat in op te bergen. Van der Krogt: “Je moest dus eerst presteren?” Gelach in het paleis. Onverstoorbaar ging Akkerman door: “Die bruidsschat heette de morgengave.” Van der Krogt: “En als ‘t ’s nachts niks was, werd het zeker een boekenbon?” Akkerman: “Het was ook een vorm van pensioen.” Van der Krogt: “Dus een aanmoedigingsprijs?”Weer gelach. Akkerman, ietwat geïrriteerd: “Zijn we er nog bij?” Benieuwd of Van der Krogts opvolger Frits Sissing ook die rol van vrolijke stoorzender op zich gaat nemen.

Een stoorzender van formaat was Emile Ratelband in ‘Jouw vrouw, mijn vrouw VIPS’(RTL 4). Een programma waarvan ik nooit heb kunnen ontdekken waarom je ernaar zou kijken (immers, dat interesseert toch geen mens: BN’ers die tijdelijk van vrouw wisselen?), maar toen ik in mijn gids las dat de uitzending zou eindigen in een daverende ruzie, dacht ik: toch maar even uitzitten.

Ratelband moest het zien te rooien met Jara van Kesteren, vrouw van ex-voetballer Glenn Helder. Ratelband noemde haar een ‘lekker wijf’ (‘een vrouw moet toch een beetje ordinair zijn, lekker geil’), maar die man van haar, vond hij niets. Die ligt de hele dag maar in bed, en steekt geen vinger uit, dacht de goeroe met een giro.

Nou, dat viel helemaal verkeerd bij Glenn Helder, die tijdelijk had gebivakkeerd met Ratelbands vrouw Gitta de Wit. Bij het ‘evaluatie-gesprek’tussen de twee echtparen brieste Helder: “Ik moet me nu echt inhouden.”Waarop Ratelband: “Het is toch te gek voor woorden dat jij mij zit te bedreigen.”Helder: “Je kan de vinken-tering krijgen!”

Diezelfde avond mochten de twee stellen het conflict uitpraten in ‘RTL late night’. “Ik denk: wat een lamlul”, gooide Ratelband er nog een schepje bovenop. Maar Helder bleef ditmaal rustig. “Het is tenenkrommend hoe ik tekeer ben gegaan.” Zijn vrouw stipte aan dat het programma helemaal naar de ruzie toe was gemonteerd, en daar had ze natuurlijk gelijk in. Nooit meer kijken naar die ridicule show. ‘Jouw vrouw, mijn vrouw VIPS’is geen kunst maar kitsch.

 

 

 

 

Michiel van Erp ziet het bijzondere in het gewone

 

Ter ere van Michiel van Erp, elke donderdag op de VPRO-tv met ‘Hollands welvaren’ (en afgelopen maandag bij de Ikon met ‘De dingen die voorbij gaan’), hierbij een interview dat ik in november 2004 met de filmer en programmamaker hield. Gepubliceerd in Broadcast Magazine.
Morgen in 'Hollands welvaren'(VPRO): Olympisch medaillewinnaar springruiter Albert Voorn.
Morgen in ‘Hollands welvaren'(VPRO): Olympisch medaillewinnaar springruiter Albert Voorn.

   Continue reading Michiel van Erp ziet het bijzondere in het gewone

Niets dooier dan een dode acteur

Ellen Vogel en Cas Enklaar: De dingen die voorbij gaan.
Ellen Vogel en Cas Enklaar: De dingen die voorbij gaan.

Een schrijver laat boeken na, een schilder schilderijen en een filmer films. Maar wat blijft er over van een toneelcarrière? Met die vraag bezocht Michiel van Erp onze oudste spelers (of eleganter geformuleerd: de oude adel van het toneel, copyright: Matthijs van Nieuwkerk). Cas Enklaar, Jules Croiset, Sigrid Koetse, Kitty Courbois, Ingeborg Elzevier en Ellen Vogel (met haar 93 de alleroudste), hoe zullen zij herinnerd worden?

Het antwoord in ‘De dingen die voorbij gaan’- parafrasering op Louis Couperus – stemde tot weemoed. “Je hoopt dat je een scène hebt gespeeld waar bepaalde mensen op bepaalde momenten iets aan hebben gehad”, mijmerde Vogel. Terloops en met zelfspot liet ze haar onderscheidingen zien na 55 jaar toneel. “Dit is van de theaterdirecteuren, dit van de gemeente Amsterdam en dit is de Theo d’Or. Mager hè?” En die Theo d’Or is nog gestolen ook, vertelde ze in ‘DWDD’(‘die dief dacht zeker dat het écht goud was’).

Zoals meestal in het oeuvre van Van Erp, ook in zijn VPRO-serie ‘Hollands welvaren’, zien we mensen  worstelend met hun levensgeluk. Maar hij filmt het met een ontroerd én ontroerend oog. Soms op het randje van ironie, maar nooit cynisch. Begaan, maar nooit klef. Wel nabij. Er zit troost in Van Erps werk; iedereen zit in hetzelfde schuitje. En dat stemt, hoe gek het wellicht ook klinkt, tot optimisme.

Al moet Van Erp wel oppassen dat zijn methode om ándermans gezichtsuitdrukking te filmen als illustratie van wat een derde zegt, zoals ook weer toegepast in ‘Hollands welvaren’, niet ontaardt in routine.

Maar los van die filmische truc: nooit betreedt Van Erp gebaande paden. Iedere documentaire van zijn hand is een verrassing, misschien niet in de laatste plaats ook voor hemzelf. Zo begint ‘De dingen die voorbij gaan’(Ikon) met drie dozen die de filmer in handen krijgt gedrukt van actrice Ineke Cohen: de nalatenschap van Carol van Herwijnen. Hij mag er ‘iets moois’ mee doen. Maar al bladerend door de oude paperassen, zinkt Van Erp de moed in de schoenen. Er zit niets bruikbaars tussen. Dus besluit hij met andere acteurs te praten over vergetelheid.

En wrange ironie, Van Herwijnen, die zich bij leven al miskend voelde, verdwijnt in de documentaire langzaam op de achtergrond. Wat we over hem te horen krijgen, is niet onverdeeld positief (groot talent, maar ook ouderwets spel, met een enorme tong-r), en verder gaat het vooral over de geïnterviewden zelf. Over hoe ze herinnerd zullen worden, en dat ze daar niet al te hoopvol over zijn. Croiset weet al hoe zijn necrologie zal beginnen: “De acteur die vooral bekend werd door zijn in scène gezette ontvoering in 1987.. “ Zoals Van Herwijnen, ondanks al zijn mooie rollen,na zijn dood in 2008 werd gememoreerd als de toneelspeler die Volkskrant-criticus Hein Janssen een klap in het gezicht gaf.

Elzevier maakt zich al helemaal geen illusies over haar onsterfelijkheid als actrice. Haar plakboek telt precies drie foto’s – ‘door mijn moeder ingeplakt’- en op haar begrafenis zal het stil zijn, omdat ‘iedereen’al dood is. Vogel vatte de vergankelijkheid van de toneelroem het mooist samen: “Al wat we doen, is spelen met rook. Niets dooier dan een dode acteur.”Ze leek het niet erg te vinden.

 

 

 

Weinig grappen maar veel plezier

Riek (Jenny Arean) en scheepsjongen Barend (Guy Clemens) in de stuurhut.
Riek (Jenny Arean) en scheepsjongen Barend (Guy Clemens) in de stuurhut.

Het zit in zee en je kan het frituren. Een raadsel van Daphne Deckers. Gordon antwoordde: “Kaasoufflé.”En dat was niet eens grappig bedoeld. ‘Alles mag op vrijdag’heet de RTL 4-show met z’n BN’ers (Gordon, Joling en Jandino Asporaat) en z’n snelle spelletjes. Alleen als je héél erg aan je weekend toe bent,  moet je er naar kijken. Finaal onderuit op de bank met het verstand op nul.

En als je je weer wat fitter voelt, schakel je in op ‘Schaep ahoy’(KRO).  Ik dacht dat ik er zo zoetjesaan wel klaar mee was, maar sinds de tweede aflevering van de nieuwe reeks afgelopen weekend zit ik er weer helemaal in. Frank Houtappels, een van onze beste scenarioschrijvers, blijft boeien. Niet door daverende grappen, maar door teksten en situaties die grappig wórden dankzij de karakters.  Voorbeeld:  dat een van de spelers commissie weet af te troggelen van een colporteur aan boord, zoals zaterdag, is op zich niet zo geestig. Maar als Riek (Jenny Arean) het doet – altijd in voor een sneaky deal – wórdt het dat wel. Leer ons Riek kennen! Houtappels’vakmanschap is dat hij heel dicht op de huid van z’n karakters schrijft. Je hóórt hem bijna denken: écht iets voor Riek. ’t Schaep’is meer character-driven dan joke-driven.

Ofwel een intelligente muzikale comedy, een genre dat op zich al zeldzaam is in ons land. We beleven nu de vijfde serie. Na de kroeg, de camping, de costa’s, en weer de kroeg zijn we nu op het water. We zien weliswaar geen druppel, maar dat geeft niets. Op en neer bewegende camera’s, patrijspoortjes, ligstoelen aan dek en een cast die zich stevig vasthoudt aan de reling, geven je toch een beetje het idee dat je naar een riviercruise zit te kijken in plaats van naar een bordkartonnen studio-decor.

Een hele prestatie dat ’t Schaep’ondanks die steeds wisselende locaties nog steeds zo populair is (zaterdag 1,3 miljoen kijkers).  Niet elke serie overleeft een dergelijke verhuisdrang. Toen ‘Wordt u al geholpen?’wegtrok  uit z’n warenhuis naar een plattelands-pension bleef er weinig van de oude glans over. Het verschil met ’t Schaep’ is dat de Britse comedy zich dertien jaar lang op één plek afspeelde en daarna plots verhuisde, terwijl  ’t Schaep’élk seizoen in een andere omgeving zit. En de kijkers verkassen trouw mee. Bovendien blijft de cast nagenoeg hetzelfde. Allemaal  net wel  of net niet over the top.

Een verschil met eerdere ‘Schaepen’is wel dat je het tijdsbeeld niet meer duidelijk herkent. We hebben de jaren zeventig (langzame acceptatie van homo’s) en tachtig (krakers, schoudervullingen) gehad , maar ‘Schaep ahoy’kan zich in elke periode afspelen. Want laten we eerlijk wezen, een plat pratende colporteur op een rivierschip (mooie gastrol van Peter Blok: “Griep je kans voor innerlijke balans”) is van alle tijden.

Een ander verschil is dat de versjes niet meer speciaal voor ’t Schaep’zijn geschreven. Het zijn bestaande teksten, en dat is jammer. Soms lijken de liedjes niet erg bij de spelscènes te passen. ‘Terug naar de kust’bijvoorbeeld werd er vorige keer nogal met de haren bijgesleept. En nu ik toch aan het jammeren ben: ik mis Opoe Withof (Carry Tefsen) met haar waarzeggerij. Wat spijtig toch dat ze háár hebben laten hemelen.

 

 

 

 

 

 

Even slapen, en er is een politiek wonder

Chris Ostendorf wijst de nooduitgang aan voor Diederik Samsom.
Chris Ostendorf wijst de nooduitgang aan voor Diederik Samsom.

Toen we gingen slapen was het CDA de grootste, toen we ontwaakten de VVD. Ziehier tot welke  wonderen de provinciale kiezer in staat is. De hele avond vertoonde hij zijn toverkunsten. Rond negen uur liet hij CDA en VVD gelijk uitkomen op elk twaalf Eerste Kamerzetels, om half twaalf gaf hij het CDA veertien zetels en de VVD dertien. De PVV zou gelijk blijven op tien, terwijl die partij aan het begin van de avond op negen zetels stond.

Een spannende tv-avond.  NOS-verslaggever Michiel Breedveld bevond zich in een schemerig Kamergebouw, waar hij met gevoel voor drama de trap aanwees waar Geert Wilders later die avond van zou kunnen afdalen. Je moest wel even weten dat je naar provinciale verkiezingen keek, anders zou het net zo goed om een ziekenhuis-opname kunnen gaan. Luister maar eens naar hoe presentator Rob Trip ons verwelkomde: “Om 21.30 uur een update, om 22.00 uur aanvullend onderzoek, rond 23.00 uur de prognose en om 24.00 uur eindgesprek.”

De avond was rijk aan woordspelingen. Verslaggever Kees van Dam verwachtte een ‘politieke aardverschuiving’in Groningen, en Chris Ostendorf vertelde dat hij voor de zekerheid had gecheckt of er op het PvdA-podium een nooduitgang was voor Diederik Samsom. Trip riep om kwart over elf olijk: “Op naar Slob.” Kort daarna kreeg hij die opmerking als een boemerang terug van de nieuwe ‘schermvrouw’ Dionne Stax (deed ze trouwens charmant, dat swipen, al klonk het een beetje als een zweepslag). Het was vlak na de uitslag Enschede, toen Stax jubelde: “Op naar Rob.” Waarop Trip ad rem: ”Die houden we erin.”

Een ontspannen sfeer, daar bij de NOS. Henrik-Willem Hofs streelde vertederd een paar stembussen in Rotterdam (inclusief die van het waterschap, ja die deden ook mee) en zei: “Om deze jongens gaat het.” Ach, neem de NOS die luchtigheid eens kwalijk, als Pechtold onder de tonen van zijn favoriete dans, de ‘Macarena’, opkomt in Leiden en de andere winnaar, Roemer, over de nieuwe scheiding in zijn haar begint. Al hoopte de SP’er dat het op de uitslagenavond ook eens over inhoud zou gaan. Poppenkast, noemde 58 procent van de Nederlanders de verkiezingen in een peiling van ‘Opiniemakers’(WNL).

En natuurlijk was daar het eindeloos duiden van de voorlopige uitslag. Waarbij ieder wanhopig probeerde het resultaat synchroon te krijgen met het eigen wensdenken. SGP’er Kees Van der Staaij: “Het verlies van PvdA en VVD is geen afrekening met het coalitiebeleid, alleen met de coalitiepartners.”En een eufemistische Wouter Bos: “Dat de PvdA meer inlevert dan de VVD komt doordat onze achterban meer dan die van de VVD eraan moet wennen als zekerheden anders worden georganiseerd. “Ronald Sorensen (PVV) bleef tot het bittere eind optimistisch (‘de grote steden moeten nog komen’).

Wouke van Scherrenburg spande de kroon in ‘RTL late night’. De winst van het CDA (één zetel) was helemaal geen winst, vond ze, omdat de provinciale verkiezingen van 2011 voor die partij beroerd waren verlopen. Het verlies daarentegen van GroenLinks was eigenlijk geen verlies, maar een heel behoorlijke score, gezien al het gedonder in de fractie (blijkbaar doelde ze op dat gedoe rond Jolande Sap drie (!) jaar geleden).

Toen zei deze kijker: welterusten!

 

 

 

 

In de kerk geschiedt het wonder

 

Koning Willem-Alexander en koningin Máxima zijn op bezoek bij de Deense koninklijke familie om uit te zoeken hoe het kan dat Denen het gelukkigste volk op aarde zijn. Dat doet me terugdenken aan een gelukkige gebeurtenis in 1995 in Hillerod, waarbij ik als journalist aanwezig mocht zijn: het huwelijk van prins Joachim van Denemarken en miss Alexandra Manley. Ondanks alle feestvertoon draaide de bruiloft bijna in de soep door het noodweer dat Scandinavië dat novemberweekend teisterde. In het Algemeen Dagblad van maandag 20 november deed ik er verslag van. 
   

Continue reading In de kerk geschiedt het wonder

Naar Amerika met dit geboren showtalent!

Alexander Pechtold danst de macarena voor Arjen Lubach.
Alexander Pechtold danst de macarena voor Arjen Lubach.

En ja hoor, daar was ‘ie weer: de dildo. Bij elk tv-debatje over ingedutte liefdes wordt de bromstaaf vroeg of laat (meestal vroeg) als wondermiddel uit de hoge hoed getoverd (en massages natuurlijk, ook zo’n hulpmiddel dat iedereen gewoon zelf kan bedenken en waar geen ‘tv-deskundigen’voor nodig zijn). Dit keer kwam het dildo-advies van Helene Baayen, die een website exploiteert voor buitenechtelijke relaties.

Ze gaf haar raad niet aan zomaar iemand, maar aan SGP-fractievoorzitter Kees van der Staaij. Die vond zo’n dildo maar niets (verrassing!). Hij zag meer in ‘echte aandacht en belangstelling voor elkaar’, vertelde hij in ‘Pauw’. De christen-politicus wil een campagne lanceren vóór huwelijkse trouw. Gek genoeg bleef het vrij rustig aan tafel, terwijl daar toch het smeulende kruitvat Ingeborg Beugel zat, beminster van twee mannen.  Misschien kwam de kalmte door Jeroen Pauw, die zorgde voor de hem vertrouwde lacherige sfeer zodra het over seks gaat. “Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan”, zei hij over polygamie.

Ook Martine Sandifort praat op luchtige toon over seks. In haar eerste ‘Dokter Corrie show’(NTR) ging het over zoenen. Gebruik je tong niet stekend als een zwaard, niet draaiend als een wasmachine of kwijlend als een hond, was haar advies aan schoolkinderen. Alexander Pechtold mocht vertellen over zijn eerste puberzoen. Dat was op een brugklasfeest, waar een ‘mooi opgemaakt’meisje Alexander de dansvloer op trok en met hem begon te zoenen. “Ik schrok me wild, maar het was ook spannend en lekker”, vatte het D66-boegbeeld de ‘mondelinge interpellatie’ bondig samen.

Spannend en lekker was ook zijn optreden in ‘Zondag met Lubach’(VPRO). Pechtold werd gevraagd een stemadvies te geven op rijm: “Het is toch niet zo lastig, stem op DeeZasenzastig.” Toen hij vervolgens via de macarena mocht verbeelden hoe hij over het kabinet Rutte dacht, ontstond in mijn huiskamer een ware jubelstemming: hierbij valt zelfs die vlotte Max-polonaise uit 2011 van Job Cohen in het niet! Naar Amerika met dit geboren showtalent! En toen hadden we het ‘EenVandaag’-debat met Geert Wilders nog niet eens gezien. Alwaar Pechtold zijn opponent met een wolf vergeleek en Wilders de D66-voorman met een terror-oehoe. Beeldend!

Maar niet zo beeldend als de ‘Close up’-documentaire over Marte Röling. Vier jaar lang volgde het Avro-programma de kunstenares in haar atelier in Groningen. Een tijdsinvestering die zich terugbetaalde in een prachtig portret van een beeldhouwende Röling , waarbij bijna tussen neus en lippen door de ménage à quatre uit de doeken werd gedaan die Rölings overleden man Henk Jurriaans onderhield.

De vier kunstenaressen – naast Röling de gezusters Alissa en Adrienne Morriën en Wanda Werner – wonen en werken eendrachtig samen in Uithuizen. Geen spoortje van onderlinge jaloezie of nijd. Ze houden nog steeds veel van Jurriaans. En onderling zijn ze ‘onontbeerlijk’ en hebben ze het gewoon ‘gezellig’, zoals Adrienne het uitdrukte. ‘s Avonds allemaal aan één kant van de eettafel om gezamenlijk ‘De wereld draait door’te kijken, dat soort werk. Dat heeft toch ook allemaal met wederzijdse trouw te maken, bedenk ik me ineens met  ‘Pauw’ nog in het achterhoofd.

Na zang en dans nu de echte pop

Rappende baby's in 'Popster!
Rappende baby’s in ‘Popster!’

Het heet een Britse reportageserie over André Rieu, maar dat ‘Britse’mag je, althans wat aflevering één betreft, wel met een korreltje zout nemen. Het idee is, blijkens de aftiteling, van Rieu’s vrouw Marjorie, de producer is Rieu’s jongste zoon Pierre en de uitvoerend producent Rieu zelf. De montage van ‘Welcome to my world’ligt in handen van het Rieu vertrouwde duo Rob Hamer en Hans Penders.

Maar er is toch wel een link met Engeland. Opdrachtgever is de Britse zender Sky Arts, die de reeks al in 2013 vertoonde. En in deel één figureerden alleen maar Britten. Een eyeopener. Dat Rieu niet alleen in eigen land, maar ook onder Engelsen razend populair is, zal voor veel kijkers toch nieuw zijn. Zo populair zelfs dat Ivo Niehe de serie, hier door AvroTros uitgezonden, aftrapte met een gesproken bijsluiter: “De superlatieven kunnen een tikje overdreven overkomen.”En Rieu zelf: “Engelsen zijn nu eenmaal pathetischer dan wij.”

Ik geloof direct dat Britten onze violist adoreren, en ik geloof ook dat als de familie Rieu géén stevige vinger in de pap had gehad het beeld positief zou zijn. Het gaat immers om fans. Maar toch fluisterde zo nu en dan een duivels stemmetje in mijn hoofd: wij van wc-eend adviseren wc-eend. Niettemin, een vreugde om zoveel blijdschap te zien onder de 3400 veelal met vlaggen zwaaiende Britten op het Vrijthof. En hilarisch om hen ‘Mestreech is neet breid’te zien meezingen. “Dat lied kennen ze van mijn dvd’s”, legde Rieu uit.

Uit de poppenwereld verwachtten we evenmin veel nieuws, maar ook dat bleek een ernstige misvatting. SBS 6 voegt met ‘Popster!’een nieuwe dimensie toe aan het turbulente leven van de hand-, stok- en vingerpop. En niet te vergeten de marionet! Na een vloed aan talentenjachten voor zangers en dansers is nu de pop ontdekt als nieuw doelwit van competitieshows.

In ‘SBS Shownieuws’sprak tv-producent John de Mol vertederd over zijn verse speeltje. “Sommige poppen zijn zo goed dat je denkt dat het mensen van vlees en bloed zijn.” Die conclusie is na deel één van ‘Popster!’zeker gerechtvaardigd, maar verrassender nog vond ik dat Nederland zo ontzettend veel poppenspelers telt. Wie wist dat?! De één kwam met een levensgrote Michael Jackson-pop (overigens afgeserveerd door jurylid Henkjan Smits vanwege een voorbindbeen), de ander met een heel koor van sokpoppen en de derde met een acrobatisch blauw gevalletje van plastic.

De vermakelijkste act was die van Terry en Firginio: rappende baby’s. De minst geslaagde: twee strippers die ieder twee ogen op hun blote bibs plakten. Jurylid Georgina Verbaan vond ‘het uitgangspunt leuk’, maar gaf geen ster. En terecht! Zelfs Jan Wijdbeens, die vanuit de coulissen steeds de kritische jury voor gek zet , had zijn twijfels. Een leuke rol van André van Duin, en goed voor het evenwicht in de show. Zoals het ook aardig is bedacht om naast Smits en Verbaan een sprekende pop in de jury te zetten: miss Izzy.

Al met al een geslaagde vernieuwing van het sleets geworden auditiegenre. Volgens De Mol wordt ‘Popster!’ de ‘nieuwe, ultieme familieshow’. Daar zou hij best eens gelijk in kunnen krijgen. Ik heb in elk geval anderhalf uur lang gefascineerd zitten kijken.

Na zo’n debat ben je weer helemaal kind

Goed ingestudeerde toneelstukjes tijdens 'Pauw'-debat.
Goed ingestudeerde toneelstukjes tijdens ‘Pauw’-debat.

Het leuke van verkiezingen is dat je je weer helemaal kind voelt. Neem dit spotje van de PvdA. “Sommige mensen zijn wit, andere mensen zwart”, legt PvdA-voorzitter Hans Spekman ons uit. “Sommigen zijn dik, anderen dun. Zoals sommigen rijk zijn en anderen arm.”

De eye-opener werd dinsdag vertoond in KRO’s ‘Brandpunt’. Een dag later zagen we in ‘DWDD’een verhelderende boodschap van het CDA Limburg. Een vrouw blaast met een bladblazer wat papieren opzij. En concludeert: Voor een frisse wind, stem Anne Thielen.

Met kinderlijk enthousiasme installeerden we ons die avond voor het verkiezingsdebat in ‘Pauw’. Welke verkwikkende marketingkreten zouden ons vanavond weer om de oren vliegen? En zou Jeroen Pauw erin slagen daar doorheen te prikken? We hadden toch een beetje die stille hoop. De Vara-presentator is een van de weinigen in Hilversum die door een unieke combinatie van scherpte en ironie politici klem kan zetten. Maar helaas, het zat hem niet mee.

De discussie startte met het zoekgeraakte bonnetje van Opstelten en Teeven. Op zich goed gekozen. Immers, hoe vaak gebeurt het dat twee VVD’ers samen één bonnetje kwijt zijn? “De rekening is uiteindelijk vanuit het ministerie van justitie terechtgekomen bij ‘Nieuwsuur’”, trapte Pauw af (iets wat zijn NOS-collega Ron Fresen eerder ook al suggereerde), “maar is deze man of vrouw een lek of een klokkenluider?” Goeie vraag van Pauw. Wat volgde was een spectaculaire onthulling van Diederik Samsom: “De onderzoekscommissie zal de waarheid boven tafel halen.”

Mooi zo. Op naar het volgende onderwerp. “Werk, werk, werk”, kondigde Pauw aan. “Er zijn per slot van rekening net weer twee werklozen bij gekomen.” (leuk grapje richting het afgetreden duo Opstelten/Teeven). Mark Rutte zei: “Als Emile Roemer aan het roer stond, hadden we veel meer werklozen.” Roemer lachte er zelf het hardst om. Maar zijn goeie humeur sloeg snel om toen de premier hem beschuldigde van de lust tot lastenverzwaring. “Nou wordt ‘ie mooi!”, riep het SP-boegbeeld beledigd.

Wat we vervolgens zagen was een alleraardigst door Rutte en Samsom ingestudeerd toneelstukje. Beide heren hakten tegelijk in op Alexander Pechtold. “Hoeveel wilt u nu bezuinigen?”, riepen ze om en om. Het D66-opperhoofd acteerde leuk mee. “Kunt u me nu eens drie woorden achter elkaar laten uitspreken?”, riep hij gespeeld boos. Roemer verzuchtte: “Ik kan er geen touw meer aan vastknopen.” Maar die indruk hadden we al.

Geert Wilders, voor het eerst bij de Vara te gast, slingerde een paar lekker bekkende oneliners de lucht in. “De crisis is niet voorbij, u bént de crisis”, jouwde hij naar de premier. En: “Pechtold en Buma hebben negen van de tien voorstellen van het kabinet gesteund. Hoezo oppositie?”

In de consternatie raakte Pauw zowaar z’n briefje met dilemma’s kwijt. Nadat hij eerst Pechtold had gevraagd of hij alleen ijdel was of tevens een politieke hebberd, waarop de D66’er naar waarheid antwoordde ‘allebei’, improviseerde Pauw tegenover Samsom: “Licht ontplofbaar of is het heilige vuur gedoofd?” “Licht ontplofbaar”, besloot de PvdA-leider. Wat een leuk spelletje toch.

Rond middernacht, na afloop van het debat, keek ik in de spiegel en zag ik de glimlach van een kind.